Posted in නාඳුනන්නෙකුගේ දිනපොත

නාඳුනන්නෙකුගේ දිනපොත #10

දිනපොතේ පෙර පිටුවට ⇒සැප්තැම්බර් 24 – සඳුදා

 ඔක්තෝබර් 2 – අඟහරුවාදා

අහම්බයන්….
            අහම්බයන්ට පුළුවන් මිනිහෙක්ව ජීවත් කරන්න. ඒ වගේම අහම්බයන්ට පුළුවන් මිනිහෙක්ව අවුල් කරලා දාන්නත්. සිහිනයත් යථාර්ථයත් අතර ජීවිතය බද්ධ කරන සම්බන්ධීකාරකය අහම්බයන්ම යි. අහම්බයන් නැති තැනක් ජීවිතයේ තියෙනව ද…? මේ දැන් මම ගත්ත හුස්ම පවා අහම්බයක් නෙවෙයිද?
ජීවිතයම අහම්බයක්…!
           මට ඔහු මුණගැසීමේ සිට මේ දක්වා ගෙවුණු දින අටක කාලයම හුදු අහම්බයක්ම විය යුතුයි. එදා වෙරළ තීරයේදී ඔහු මට හමුවූයේද අහම්බයෙනි. මා කිසිසේත්ම නාදුනනා ඔහු සමග කතාවට වැටුණේද අතිශය අහම්බයකිනි. එකී අහම්බයන් මත පදනම්ව ගෙවී ගිය දින අටම සිදූවූ සිදුවීම් සියල්ලම අහම්බයන්ම පමණකි.
            ඔහු…
            ඔහු අද්භූත ය. මා කිසිදිනක ඔහුගේ වතගොත විමසා නැත්තෙමි. එවැන්නක් විමසීමට මට අවශ්‍යතාවයක් ද නොවීය. ඒ පිළිබදව පැවසීමටද ඔහුට අවශ්‍යතාවයක් නොවී ය. මීට දින අටකට පෙර හැන්දෑවක දුම්රිය මගට යාබද වෙරළාසන්න ගල්කුළක් මත හිද ඈත ක්ෂිතිජය දෙස බලා සුරුට්ටුවක් ඉරූ ඔහු ගැන මා තවමත් කිසිවක් නොදනිමි. අවම වශයෙන් ගත් කළ මම දන්නේ ඔහුගේ නම ම පමණකි.
ඔහු විපුල ය. නැත… විපුල සහෝදරයා ය.
            ඔහු පිළිබද කිසිත් නොදන්නා නිසා මෙන්ම ඔහු හා බැදි මාගේ සියළු සිදුවීම් අහම්බයන් ම පමණක්ම වූ හෙයින් මම ඔහුගේ ඉපදීමත් හුදු අහම්බයක් ලෙස ම සැලකීමට හුරු වූයෙමි. එනිසා මට කිසිදා ඔහුගේ වතගොත විමසීමට උවමනාවක් නොවී ය.
නමුත්,
             “ සහෝදරයා… දුම් උගුරක් අදිනව ද..? ” මීට දින අටකට පෙර හැන්දෑවක ඔහු මා හා අහම්බයකින් මෙන් කතා කළ ඒ මූලික සිදුවීමෙන් අනතුරුව මෙකී පුරා දින අටක කාලය තුළ මා ඔහු සමග අතිවිශාල පුමාණයක් කතා කර ඇත්තෙමි. අති විශාල ප්‍රමාණයක් තොරතුරු අසා ඇත්තෙමි. ඔහු ඇවිදින දැනුම ගබඩාවක් යැයි මා සිතට ඇතුළුව ඇත්තේ ද මාගේ සීමාවට සාපේක්ෂව ඔහුගේ දැනුම් සීමාව අසීමාන්තික යැයි මගේ මනස වෙලනා බැවින් ය.
                  ඔහු විවිධාකාරවූ මාතෘකාවන් කතා කිරීම ප්‍රිය කළ අයෙකි. හෙතෙම තමා හදුන්වාදෙන ලද්දේ “මාක්ස්වාදී” නොවන “ ලිබරල්වාදී ” ද නොවන අතරමැදි සමාජවාදී චින්තනයක අතුරුමාර්ගයක් සොයා යන ගවේෂකයෙකු ලෙස ය. එකී අර්ථදැක්වීම කිසිසේත්ම මා මනස ගෝචර නොවුණද ඔහු ඒ උදෙසා එක් කළ මාක්ස්වාදය ලිබරල්වාදය සමාජවාදය යන විවිධාකාර වූ අළුත් වචන මාගේ හදවත අභ්‍යන්තරයේ තැන්පත් වූයේ නිරායාසයෙනි. උක්ත සදහන් සමාජවාදී චින්තනයට මා මනස යොමුවන්නේ ඒ අනුවය. එබැවින් මා අදහනා මෙකී සමාජවාදය ද හුදු අහම්බයක්ම පමණකි.
                       “ විප්ලවවාදී න්‍යායකින් තොරව විප්ලවවාදී ව්‍යාපාරයක් පැවතිය නොහැක.” අදට සිව් දිනකට පෙර ඔහු ලෙනින්ගේ වාක්‍යයක් උපුටා දක්වන ලද්දේ ය. එකී වාක්‍යයත් සමග සමපාත කර ඔහු මට යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ ද අහම්බයකිනි.
“ සහෝදරයා කැමති නැද්ද රස්සාවක් කරන්න…”
රැකියාවක් යනු වගකීම් ගොන්නකි.
වගකීම්….
                 වගකීම් යනු මා අපුල කරනා තවත් එක් සමාජ නිර්මිතයක් ය. වගකීම් යනු දම්වැලකි. මිනිසා එකම තැන එකම දෙයකට බැඳ දමනා දම්වැලකි. මිනිසා සිරකරුවෙකු බවට පත් කරනා මාංචුවකි. වගකීමෙන් බැ‍ඳ‍ෙන්නට අකමැත්තා යනු සමාජය ඉදිරියේ නිර්වස්ත්‍ර පීඩිතයෙකි. හෙතෙම සමාජය මඟින් පිළිකුල් කරන්නේ ය. දම්වැලින් බැඳි අන්යන් විසින් ඊර්ෂ්‍යාවට ලක් වන්නේ ය. සරලවම ගත් කළ ඔහු සමාජයෙන් කොන් වන්නේ ය.
වගකීමෙහි බැදීම පිළිබද මා තුළ ඇති අපුල බව මම එලෙස ඔහුට අවධාරණය කරන ලදී. නමුත් එයට ප්‍රති පිළිතුරු වශයෙන් ඔහු පවසන ලද්ද අදද මාගේ සවනත රැව් පිළිරැව් දෙන්නේ ය.

“ සහෝදරයා… අපි හැමෝම වගකීමෙහි බැදුණු මිනිස්සු. එහෙම බැදුණු මිනිස්සු මොනවා කළත් මොනවා කියෙවුවත් කවදාවත් වගකීම් හැරයන්න බෑ. ඇත්ත වශයෙන්ම සහෝදරයා වගකීම් හැරදාලා මිනිස්සු කරන්නේ තවත් වගකීම් ගොන්නක් කරගහන එකමයි. සහෝදරයා මේක රෝදයක්. කැරකිලා කැරකිලා අන්තිමට එන්නේ එකම තැනට. අපිට කරන්න පුළුවන් එකම දේ මේ කැරකෙන වේගය වෙනස් කරන එක විතරයි.”

                      “ සහෝදරයාට මං දෙන්නේ අවස්ථාවක්…! කැමතිනම් කැරකෙන වේගය වෙනස් කරන්න උත්සහයක් ගන්න…”
                      ඇතැම් තීරණ අප ජීවිතයේ ගමන් මග සහමුලින්ම වෙනස් කරනා බව සත්‍යයකි. නමුත් මෙකී කාල පරාසය තුළ සියල්ල අහම්බකාරකව සිදුවන්නා වූ බැවින් මේ තීරණය ද අහමුබයකටම ඉඩ දිය යුතු යැයි මම සිතාගත්තෙමි. ඒ අනුව අහම්බය උරගා බලනු වස් මම එකී රැකියාවට කැමති බව ඔහුට සැළ කළෙමි. නමුත් එලෙස සපථ කරන මොහොතේදීත් මම රැකියාව කුමක්දැයි කිසිසේත්ම නොදැන සිටියෙමි.
                        ඔව්.. මම අහම්බයටම නතුවූයෙක්මි. අහම්බයටම ඉඩදුන් අයෙක්මි.
                        මා කුමනාකාරයක ගොබ්බයෙක්දැයි මම ම සිතමි. කුමනාකාරයක මුග්ධයෙකුදැයි මම ම සිතමි. මන්දයත් කිසිසේත්ම නොදන්නා දින අටක මිත්‍රත්වයකට පදනම්ව කිසිදු විසතරයක් නොදන්නා රැකියාවකට පෙළැඹි මා එකී අභිරහස් දින අටේ මිතුරා සමග අවිනිශ්චිත රැකියාව උදෙසා ඔහුත් සමග එක්තරා කාර්යාලයකට ඊයේ දින ගොඩ වැදුණෙමි.
                       ප්‍රධාන වීදියට යාබදව පිහිටි මෙකී කාර්යාල ගොඩනැගිල්ලට පිවිසෙන දොරටුව ඉහලින් “ සමාජවාදී පක්ෂ කාර්යාලය“ යනුවෙන් සදහන් පුවරුවක් විරාජමානව වැඩ සිටියේ ය. එය දුටු සැනින්ම මා සිත තුළ නැගුනේ විස්මය මත පදනම් වූ කුතුහලයකි.
                             “ සහෝදරයා… උඹට තියෙන්නේ ලියන්න….“ බොහෝ වේලා මා සමග අල ගිය මුල ගිය තැන් විමසා සිටි සහෝදරයෙකු එකවරම මට පවසා සිටින ලද්දෙන් විමතියට පත් මුහුණෙන් මම ඔහු දෙස නෙත් අයා බැලුවෙමි. ඔහු මා ජීවිතයේ දැක ඇති ප්‍රසන්නතම සිනහව මට ප්‍රදානය කොට මගේ රැකියාව විස්තර කර දෙන ලදී.
                               නිකන්ම නිකන් රස්තියාදුකාරයෙකු යැයි කළු රෝස මල විසින් හංවඩු ගසන ලද මා ලාංකේය එක්තරා වාමාංශික පුවත්පතක ස්ථීර ලේඛකයෙකු ලෙස සොච්චම් පඩියකට රැකියාවට එක්වන්නේ එලෙසින් ය.
                                අහම්බයන් එලෙස මගේ ජීවිතය කළු රෝස මල අසල නතරව යා නොදී අමුතුම මාවතකට හරවන ලද්දේ ය. මම දැනුදු සිතමි. කළු රෝස මල නුඹද මා හට හමුවූ එක්තරා අහම්බයක්ම විය නොහැකි ද? ඒ සමගම චිත්තාභ්‍යන්තරයෙහි එක් රිදී රේඛාවක් ඇදෙන්නට පටන් ගත්තේ ය. කළු රෝස මල කවදාක හෝ අහම්බයකින් අප නැවත මුණ ගැසිය හැකි නොවේ ද?

                        එකී අහම්බ මත පදනම්ව මම ගෙදරට හොඳ පුතෙකු වීමි. දෙකයි පනහේ පඩියට වැඩට ගියද මා දැන් රස්සාවක් ඇති අයෙකි. උදේ පාන්දර අප්පච්චීගේ රෙකෝඩය දැන් මට ඇසෙන්නේ නැත. නමුත් තවමත් ඔහු සිටින්නේ මගේ රැකියාව පිළිබඳ අවිනිශ්චිත බාවයකිනි.
                               එය පුදුමයට කරුණක් නොවන්නේ මාද සිටින්නේ එකී අවිනිශ්චිතබාවය තුළ එල්බ සිටිනා හෙයිනි. අහම්බයන් මත පදනම් වූ සිද්ධීන් හී ස්ථාවරත්වය පිළිබඳ මා තුළ දැඩි විශ්වාසයක් නොපවතින්නේ ය. කෙසේ වුවද බොහීමියන් දර්ශණයේ නිමග්නව සිටි මා තුළ සිටි රස්තියාදුකාරයා අනියම් පුද්ගලයෙකු වී හමාරය. මම අනියම් රස්තියාදුකාරයෙකුව සිටියෙමි. උදෑසන පක්ෂ කාර්යාලයට යන මා වීදි පුරා කරක් ගසන්නෙමි. ඔවුන් මට දෙන්නේ මිනිසුන් අතරට වැදිය යුතු සිදුවීම් වාර්ථාකරණයකි. ඇතැම් අවස්ථාවල සමාජවාදී චින්තනය පිළිබද ලියන්නට දෙයි. ඇතැම් අවස්ථාවන්හීදී පක්ෂ කාර්යාලයේ සුළු සුළු අත්වැඩවලට මම හවුල් වන්නෙමි. අතැම් රාත්‍රීන්හී සහෝදරවරු සමග පෝස්ටර් ගසන්නට යන්නෙමි. නමුත් මාගේ මූලික කාර්යය වන ලීවීම උදෙසා මම කැපවෙමි. මම ද වගකීමක බැදී ඇත්තෙමි.
                          මම හැමතැනම කරක් ගසමි. හැම එකෙක්ම සොයා යමි. හැමදෙයක්ම සොයා බලමි. හැම දෙයක්ම කියවමි. හැමදෙයක්ම බලමි. හැම දෙයක්ම අසමි. හැමදෙයක්ම විමසමි. හැමදෙයක්ම එකතු කරගනිමි.
ඔව්… මම තවමත් රස්තියාදු ගසන්නෙමි.

වාරා 29/12/2018

Advertisements
Posted in Uncategorized

හිට්ලරාගමනය (ii)

“ අර මොකද බං අර…?” කෝලාහලයක් ඇතිව තිබෙන තැනක් දැක අප නතර වීමු. විස්තරේ හොයාගැනීමට ගිය ජොබා ක්ෂණිකව අප ඉස්සරහට පාත් වුණේ ය.

“ ඒ අර අනුන්ගේ සිංදු කියලා දිනපු ස්ටාර් කෙනෙක්නේ…”

“ ඉතින් මොකක්ද වලිය…” හිට්ලර් විමසා සිටියේ ය.

“ මුකුත් නෑ… දෙනවා කිව්ව ගානට වඩා රුපියල් සීයක් අඩුවෙන් දීලා තියෙන්නේ කියලානේ ඔය වලිය… අපෝ ඕවා මෙහේ සාමාන්‍ය දේවල් හිට්ලර්.. අපි යමු යන්න…”

අපිට අඩියක් ඉදිරියට යාමට හැකි වූයේ නැත. නාන ඇදුමින් සිටින කෙල්ලන් කිහිප දෙනෙකු වටකරගත් සුපිරි ගායක ඉරාජ් මහතා අප ඉදිරියට පැමිණියේ ය.

“ අප්පට සිරි හිට්ලර්…. ” ඔහු වහා හිට්ලර් හදුනාගත් අතර දෑස් මිණිකැට මෙන් බැබළෙන අයුරු මම දැක ගත්තෙමි. අනිවා ඊළඟ මියුසික් වීඩියෝවේ අදහස ඔහුගේ ඔළුවට පැමිණියා විය යුතුය. ඉරාජ් හිට්ලර්ගේ කරවටා අතක් දමාගන්නා අතරවාරයේ ජොබා මගේ කනට කෙදිරුවේ ය.

“ ඉක්මනට හිට්ලර්කාරයාව මෙතනින් අරන් යමන්… නැතිනම් වෙන්නේ ස්විමිං පූල් එකක බාගෙට ඇදගත්ත කෙල්ලෝ එක්ක හිට්ලර් සිංදුවක් කියන වීඩියෝ එකක් බලන්න තමයි… යමයා ජස්ට් වැකේෂන් එක කැන්සල් කරයි උගේ… පව් අසරණයා…”

හිට්ලර්ට අළුත් ජොකෙක් ගන්නට වහාම යායුතු යැයි පවසා මං වහාම ඉරාජ්ගෙන් හිට්ලර් ගලවාගත්තෙමි.
“ මට මියුසික් වීඩියෝ එකකට එන්න කිව්වනේ…!” හිට්ලර් සතුටින් පවසන කල්හී මම එයට යමක් කීමට සැරසෙන විට ජොබා අප දෙදෙනාව ඇදගෙන කුණු බක්කියක් පසුපස සැඟවුණේය. චමූ ශ්‍රීද කෙල්ලෝ ටිකක් පිරිවරාගෙන යන අයුරු අප දැකගත්තෙමු.

“ යකෝ… මියුසික් වීඩියෝ කාරයොන්ගෙන්නේ බේරෙන්න බැරි…” ඒ ගිය තැනැත්තාත් මියුසික් වීඩියෝ කාරයෙක් යැයි දැනගත් හිට්ලර් කීවේය. “ ඇමරිකා හමුදාවෙනුත් බේරතැහැකි, රුසියාවෙනුත් බේරතැහැකි ඒත් ලංකාවේ මියුසික් වීඩියෝ කාරයෝ නම්… අම්මෝ…!”

කෙසේවුවත් හිට්ලර්ට යථාර්ථය අවබෝධ වී තිබීම පිළිබඳව අප දෙදෙනා මහත් සතුටට පත්වූ අතර ඒ සතුට සමරනු වස් අඩියක් ගැසීමට හිට්ලර්වත් ඇදගෙන බාර් එකකට වැදුණෙමු.
“ කිරි ආතාට ගෑස් ගහපි …. මේකේ සෙනඟ”
“ ඒම තමයි හිට්ලර් බ්‍රෝ …. ලංකාවේ මිනිස්සු ලෝකේ විනාශ උනත් එදා හවසට ගෙදර යද්දීත් බීලයි යන්නේ..”
“ එතකොට මතට තිත…” හිට්ලර් ඇහුව ප්‍රශ්නේට අපි දෙන්නාගේ සෑම සිදුරකින්ම හිනාවන් පිට වෙන්න ගත්තා.
“ මතට තිත කෙසේ වෙතත් තිතට මතනම් තියෙනවා….” මම කීවෙමි. වේටර්ට සුපිරි ගල් බෝතලයක් ගෙනෙන ලෙස කියූ මා නැවතත් හිට්ලර් දෙසට හැරුණේ ය.“ මතට තිත තිබ්බේ ඉස්සර.. දැන් තියෙන්නේ මයිලෝවට තිත…”
හිට්ලර් මොනා වුණත් හොඳ ඩෑල් එකක් ය. අපේ ඇමැතිලා වගේ සූර් වෙන්න මිනිහා ගසන්නේ නැත. බෝතලේ මූඩියෙන් චුට්ට චුට්ට බොන්නේ ය. එනිසා අපේ ඇමැති පුත්තු වගේ ප්ලේන් එකේ දොරෙන් චූ කරන්නේ නැත. බීලා ගහගන්න ගියේ නැත. එනිසා අපි බාර් එකෙන් පිටතට ආවේ මහත්තුරු සේ ය.
“ කව්ද කොල්ලෝ අර පාර මැද්දේ සෙල්ලම් කරන්නේ…”
හිට්ලර් පෙන්වූ දිශාව අපි බැලුවෙමු. සුදු සරමක් හා ෂර්ට් එකක් පැළැඳි පුද්ගලයෙකු පාරේ මැද්දේ නිදා සිටි අතර බඩ තඩි තවත් එවැනිම එකෙකු සෙල්ලම් පිස්තෝලයක් රැගෙන පාරේ යන උන්ට වෙඩි තියනු දක්නට ලැබුණි. ඒ මිනිහා හිට්ලර් ළඟටද පැමිණ සෙල්ලම් පිස්තෝලේ දිගු කර “ ඩිෂුම් ඩිෂුම් ” යැයි කියා දුවගෙන ගියේ ය.

“ ආ… ඒ අපේ ප්‍රාදේශීය සබා මන්ත්‍රීලා සෙට් එකක්නේ…” ජොබා වගේ වගක් නැතුව කියා දැම්මේ ය. “ ඒ එයාලා විරෝධය පාන අළුත්ම ඉස්ටැයිල් එක… ඕවා අපිට සාමාන්‍ය දේවල් හිට්ලර් බ්‍රෝ…”

තව ටිකකින් ගොන් කරත්ත පදින සෙට් එකකුත් බයිසිකල් වල එන සෙටාර් එකකුත් එතැනට සෙට් වෙන්න එන බව ඈත තියා මා දැක ගත්තෙන් හිට්ලර් ඇදගෙන එතැනින් පිටත් වූයෙමි.
එතැනින් පැනගත් අප දියවන්නාව පැත්තට යන්නට වීමු. හිට්ලර්ට අපේ උත්තරීතර පාර්ලිමේන්තුව දැකගැනීමට අවැසි යැයි පැවසූ නිසා අප එදෙසට පියමැන්නද හිට්ලර් කූඨ උපක්‍රමයක් යොදා පාර්ලිමේන්තුවට පහර දේවි යැයි බියකුත් මගේ සිතේ ඒ වන විට ඇතිව තිබුණි. හිට්ලර්ට සිරි නරඹන්න ඉඩදී මම ජොබාට මගේ සාධාරණ සැකය පවසා සිටියෙමි.

“ පිස්සුද යකෝ…” ජොබා සිනාසෙන්නට විය. “ ආක්‍රමණය කරන්න හිතුණත් පාර්ලිමේන්තුව දැක්කට පස්සේ මිනිහාට එහෙම හිතෙන එකක් නෑ… බය නොවී වරෙන්…”

“ කොහේද කොල්ලෝ ඒ කුණුහරුපෙන් බැනගන්නවා ඇහෙන්නේ… මුඩුක්කුවක් වත්ද? ” හිට්ලර් එසේ ඇසුවේ ය.
“ ආ.. ඒ තමයි ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදී ජනරජයේ උත්තරීතර පාර්ලිමේන්තුව… ”
හිට්ලර් බ්‍රේක් ගැසුවා සේ හිටිතැනම නතර වීය. අප දෙදෙනද නතර වීමු. ඉන්පසු හිට්ලර් එසේ ඇසෙන ශබ්දයන්ට හොඳින් ඇහුම්කම් දුන් අතර මුහුණ පුළුටු වී යනු දැක්කෙන් ජොබාගේ තර්කය නිවැරැදි යැයි මටද සිතුණි. ඒ අතර හිට්ලර් දියවන්නාව දෙසට බැල්මක් හෙළා අප දෙදෙනාට එතැනට එන ලෙස සන් කරන ලදී.

“ කව්ද බං අර රෙදි හෝදන අය…”
කිරිඇල්ල ඇමැතිතුමා තවත් කිහිප දෙනෙකු සමඟ එක්ව ලහි ලහියේ රෙදි අපුල්ලනු අපට පෙනෙමින් තිබුණි. ඒ අපේ අමැතිවරයෙකු බවද පාර්ට් ටයිම් ජොබක් වශයෙන් රෙදි අපුල්ලන බවද මම ඔහුට සැළකර සිටියෙමි. ඒ අතර හරීන් ඇමතිතුමා එතුමාගේ ටැබ්ලට් එක අරගෙන හතර අතේ පස්ස කැඩුණ කඩියෙක් මෙන් දුවමින් සිටියේ ය.

“ මං හිතන්නේ ඉස්කෝල වලට ටැබ්ලට් බෙදන්න යනවා වෙන්න ඇති…”

    “ අම්මා ගහයි නාසිවාදෙන්… අර මොක්කුද අර…?”

වාරා

Posted in Uncategorized

හිට්ලරාගමනය

මේ කියන්න යන්නේ හිට්ලර්ගේ ලංකාගමනය පිළිබඳවය. මේ හිට්ලර් ඒ හිට්ලර්මය. වෙනසක් නැත්තේම ය. ඇලොයිස් හිට්ලර් හා ක්ලේරා පෝල්සල් ගේ දරුවා ය. නාසිවාදය ලොව පතුරවපු ඒ ඒකාධිපතියා ය. ජර්මනිය අල්ලා ලෝකයම හොල්ලා දැමූ ඒ සටන් කාමීයාමය. යුදෙව්වෝ දහස් ගණනින් මරා දැමූ කෘර පාලකයාය. ජාතික සමාජවාදී ජර්මානු කම්කරු පක්ෂයේ නායකයා ය. ඊවා බ්‍රෝන්ගේ පෙම්වතා ය. කාලය හරහා ගොස් ඩෙඩ්පූල්ටද මැරිය නොහැකි වූ ඒ කුඩා කොළු ගැටයාය. චාලි චැප්ලින් අනුකරණය කර පෙන්වූ ඒ පුද්ගලයාමය. ඔව්.. මේ හිට්ලර් ඒ හිට්ලර්මය.
මා නිදා සිටිනා කාමරයේ එකවරම හෙණ ගැහුවා සේ අසීමාන්තික එළියක් නිකුත් වුණි. අති මහත් බියට පත්වූ මා හිඳ සිටි පුටුවද පෙරළාගෙන බිම ඇඳ වැටුණ අතර මගේ සිතේ මගේ බෝඩිම් සඟයාට සහ ඔහුගේ මවට ශාපයක් ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබුණි. මන්දයත් අදත් ඒ බූරු පිංගුත්තරයා ප්‍රෙෂර් කුකර් එක පුපුරවාගත්තා යැයි මම සිතූ බැවිනි. පසුගිය වර ප්‍රෙෂර් කුකර් එක පුපුරා යාමෙන් මා හා ඌ සතියක් රෝහලේ ඇඳට වී සිටි හැටි මට හොඳට මතකය.
ඒත් ඌද මා මෙන්ම බිම ඇඳ වැටී සිටිනු දැකීමෙන් මම මොහොතකට පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් උදම් වූවද ඊට පසු මොන ඉටි ලබ්බක්ද උනේ යැයි තේරුම් ගත නොහැකිව තුෂ්ණිම්භූතව “ ජොබා ” බලා සිටින දිශාවට නෙත් යොමු කළෙමි. සමාවෙන්න… ජොබා යනු මගේ බෝඩිම් සඟයාය. නැතහොත් පෙර සඳහන් කළ බූරු පිංගුත්තරයාය.
මම උඩ ගියෙමි.
අප ඉස්සරහා එකෙකු සිටගෙන සිටියේ ය.

“ අප්පට සිරි චාලි චැප්ලීන්….! ” ජොබා සතුටින් කෑ ගැසුවේ ය. මින් පෙරද ජොබා ඒ ආකාරයටම කෑ ගැසූ අවස්ථාවක් මට මතක තිබුණි. ඒ මහින්ද රාජපක්ෂ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී වුණ මොහොතේ ය. ජොබා යනු සුපිරි බයියෙකි.

“ නෑ යකෝ… මං හිට්ලර්….” අප ඉස්සරහා හිටගෙන හිටපු එකා ගෝරණාඩු කළේ ය. “ ඒ යකා මාව ජෝකර් එකෙක් කොරානේ… මං ඉන්නේ ඕකව අහුවෙණකම්.. වහනවා ගෑස් කාමරේක දාලා… ගෑස් කාමරේක…”

චාලි චැප්ලින් වේවා හිට්ලර් වේවා මළ පෙරේතයෙක් අපේ කාමරයේ හිටගෙන සිටින බව දැක ගැනීමෙන් බියවූ මා ගැහෙන්නට වූ අතර වම් කකුළ දිගේ උණු දිහ පහරක පහසක්ද දැනෙමින් තිබුණි. වැස්සකටවත් පන්සල් නොයන ජොබා ඉතිපිසෝ ගාථාව මුමුණනු මට යාන්තමට මෙන් ඇසෙමින් තිබුණු අතර මල පෙරේතයාගේ මුහුණේ වූ සැර බැල්මෙන් බියපත් වූ මා දොහොත් මුදුන් දී වන්දනාමාන කරමින් ඌ ඉස්සරහා ඇඳ වැටුණේ ය.

“ අනේ අපිට අනුකම්පා කරන්න හිට්ලර් තුමනි…. අර්ජුන ඇලෝසියස් පල්ලා අපිනම් කිසිම වරදක් කොරලා නෑ… කොටින්ම වංචාව කියන වචනේ අහලාවත් නෑ….”

“ මොන ලබ්බකටද මිනිහෝ දන ගහන්නේ… නැගිටපිය… මගෙන් උඹලාට අනතුරක් නෑ…” හිට්ලර් නහය ඉව කරමින් කීවේ ය. “ චූ ගදක් එනවනේ… උඹලා මේ කාමරේ හෝදන්නේ නැද්ද…?”

“ හිට්ලර් ඔයා මැරුණනේ…?” හිට්ලර්ගේ චූ කතාව මගාරිමින් මං විමසා සිටියේ ය.

“ ඔව් යකුනේ… මැරුණා තමයි…” හිට්ලර් කිරිපාට දත් පෙන්වා සිනාසුණේ ය. හිට්ලර් රෑටත් දත් මදිනවා විය යුතු යැයි මම සිතා ගත්තෙමි.

“ මැරුණානම් ඔය ඉන්නේ යස අගේට…” ඒ වන විට සියළු බිය පහව තිබුණ බැවින් සුපුරුදු ලෙස ඇද උඩට නැඟ එරමිණිය ගොතාගෙන දුමක් අදිනා අතරවාරයේ ජොබා විමසී ය.

“ යමයා මට පොඩි ටුවර් එකක් දුන්නා… මං මේ ඒක යන ගමන්…”

යමයා යනුවෙන් හිට්ලර් අදහස් කළේ ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුවේ වැඩ කරන එකෙක් යැයි සිතූ මම       “ දැන් ඒ ලෝකෙටත් වීසා දෙනවද ?” යැයි විමසා සිටියෙමි. හිට්ලර් පගාව දුන්නා විය යුතුය. මට සිහින් සිනාවක් නැගුණි.

“ මිනිහෝ… යමයා කිව්වේ යම රජාට.. ලුසිෆර් ලුසිෆර්… අන්න ඒකා…” සිට්ලර් එසේ කියා ජොබාගේ ඇ‍‍‍දේ පැත්තකින් ඉදගෙන ජොබා දෙස බැලුවේ ය. “ මොනවද යකෝ ඔය කරන්නේ… හරියට මං යුදෙව්වොන්ට ගෑස් පොම්ප කරා වගේ…”

“ මේ තණමල්විල සාරවත් වතු යායවල් වලින් නෙලාගත් නැවුම් ගංජා ටිකක්…” යැයි පැවසූ ජොබා හිට්ලර්ට එය දිගු කළේ ය. “ ගහපං ටිකක්… ආය කෙනඩි තුඩුවෙන් යැවුව රොකට් එකක ඉදගත්තා වගේ…”

හිට්ලර් මද වේලාවක් නිහඬව සිටියේ ය. සමහර විට හිට්ලර්ට යුදෙව්වන්ට රුසියානුවන්ට ගෑස් ගැසූ ආකාරය මතක් වී උනුත් ජර්මනියෙන් රොකට් ගත වූවා දැයි සිතනවා විය යුතුය.

“ හිට්ලර් සිරාවට යම ලෝකෙන් කොහොමද මේ ලෝකෙට ආවේ…? ”

“ යමයා වී.අයි.පී ඩෑල්ස් වලට කාලෙන් කාලේට පොඩි ටුවර්ස් ටිකක් දෙනවා…” හිට්ලර් කීවේ ය. ඒ මොකදැයි මා විමසූ විට තමා ඒ ගැන නොදන්නවා යැයි අඟවමින් ඔහු උරහිස් ඇකිළුවේ ය. “ මට මොකද ඕයි… වද විදලා ඇතිවෙලා නිවාඩුවක් ලැබුණ එකේ මං ආවා…”

“ යකෝ යම ලෝකෙත් වැකේෂන් තියෙනවා… ” ලාංකේය සරසවි සිසුවෙක් වූ මගේ මුවින් පිටවුණේ ය. ජොබා අනුකම්පා සහගතව හිටි තැනින් නැඟිට විත් මගේ පිටට තට්ටු කළේ ය.

“ මං ආසයි මේ රට පොඩ්ඩක් බලන්න… යමු ද රවුමක්…”

හිට්ලර් එක්ක එකට පාරේ බැස යාමට අවස්ථාවක් සක්‍රයාට තියා උගේ පුතා වයිමාටත් ලැබෙන්නේ නැති හෙයින් මම එකපයින් එයට එකඟ වී කකුල් දෙකෙන් ගමනට අවතීර්ණ වීමි. හැමදේටම මා පසුපස වැටෙන ජොබාද පාවෙමින් අප පසුපස වැටුණේ ය.
කාමරයෙන් එළියට බට හිට්ලර් විස්මයෙන් වටපිටව නිරීක්ෂණය කරන අයුරු දුටු මා ඒ ඇයි දැයි විමසා සිටියේ ය.

“ මං මේ කල්පනා කළේ මං ඉන්නේ මගේ ගෑස් කාමරයක් අස්සේද කියලා…” ඔහු නැවත වරක් වාතය ඉව කළේ ය.

“ ආ.. නෑ … නෑ… හිට්ලර්… මේ කොළඹ” මං ඔහුගේ අස්ථානගත බිය පහ කරමින් පැවසුවෙමි. “ මේකේ ක්ෂණික මරණය ගේන වායු නෑ… සල්ෆර් ඩයොක්සයිඩ් චුට්ටකුත් කාබන් මොනොක්සයිඩ් වැඩියෙනුත් දාලා හැදුණ මිශ්‍රණයක් තමා තියෙනවා…”

“ යකෝ… ඒ අතින් මගේ ගෑස් කාමර සානුකම්පිතයිනේ කොල්ලෝ….ඒකේදී එකපාර මරණවා…. මේකේදී මරන්නේ ටික ටික.. ඇගට පතට නොදැනෙන්න…” යැයි පැවසූ හිට්ලර් කබා සාක්කුවෙන් ගත් ස්කාෆ් එකකින් නාසය බැද ගත්තේ ය. පිට කොටුවේ පේමන්ට් එකේ තියෙන හුරු පුරුදු බොබ් මාලේ රුව එහි වූ අතර මා එදෙස විමසිල්ලෙන් බලද්දී හිට්ලර් මගේ සැකේ දුරු කළේ ය. “ ආ… මං මේක ඉල්ලගත්තේ මෙහෙන් එහෙට ගිය වාමාංශික ඩෑල් එකකින්… අපරාදේ කියන්න බෑ මිනිහා සමාජවාදෙයි මාක්ස්වාදෙයි ගැන ඇරෙන්න ලෙනින් ගැන හැමදේම දන්නවා…”

අප පදික වේදිකාව ඔස්සේ ඉදිරියට පිය මැන්නෙමු.

“ කව්ද බං ඒ අඩනවා ඇහෙන්නේ…! හරියට අර්ශස් අමාරුව හැදිලා වගේ…?” හිට්ලර් එසේ විමසූ හෙයින් මමද ඒ හඬ ආ දිශාවට හැරුණෙමි. නයි කයිද රෝස් පාන් කිව්වලු. මේ අපේ සමිත් සිරිමාන්න අයියා නේ..! සමිත් සිරිමාන්න අයියා පාරේ පැදුරක් එලාන ගිටාරය වයමින් ගීත කියමින් සිටි අතර ඔහු වටකරගත් කොල්ලෝ කුරුට්ටෝ රෑනක් නාහෙන් හොටු පෙරමින් අඬමින් සිටියෝ ය.

“ ආ මේ ඉන්නේ සමාජ සේවකයෙක්…!” ජොබා දුම්පාරක් පිට කරමින් කියන්නට වීය. “ ලංකාව පුරාම ඉන්න ඇටිකිති කොල්ලෝ කුරුට්ටෝ බූට් කාපුවාම සනසන්නේ මෙයාලා වගේ අය තමයි… දැන්නම් පදුරක් පදුරක් ගානේ මෙයාලා වැහි වැහැලා… හිට්ලර්ටත් ඕනිනම් සිංදුවක් අහමු…”

මම හිට්ලර්ට ඇහෙන ලෙස සිංදුවක් ගයනා ලෙස සමිත් සිරිමාන්නට ආරාධනා කළ අතර ඔහු ගයන්නට වීය. ගීතය අවසන් වූ විට මම හිට්ලර් දෙස බැලූ අතර හිට්ලර් දොහොත් මුදුන් දී වැදගෙන සිටිනු දැකීමෙන් මම විමතියට පත්වීමි.

“ හිට්ලර් ඒක බැති ගීයක් නෙවෙයි… බූට් ගීයක්…” ජොබා පැහැදිලි කරදුන් පසු හිට්ලර් අත පහළට දැම්මේ ය.

“ අප්පට සිරි එහෙමද…? ” සිදුවූ වස කිණ්ඩිය වසාගනු වස් හිට්ලර් සාක්කුවට අතදමා ගත් මුදල් කිහිපයක් ගායකයා අත තැබීය. ඉන්පසු එතැනින් ආ බස් රථයකට අතදමා අප තිදෙන එයට ගොඩවුණෙමු. හිට්ලර්ට බස් අත්දැකීම දීම මගේ අභිප්‍රාය විය.
බසයෙන් බැසගත් මොහොතේම හිට්ලර් අසල වූ බෝක්කු කණුවක් උඩ ඉදගත්තේ ඔළුවේ අතගසාගනිමිනි. හිට්ලර්ට අසනීපයක් යැයි සිතා කලබල වූ ජොබා හා මම  වහා ඒ පිළිබඳව විමසා සිටින කල්හී ඇඩූ කඳුලින් යුතුව හිට්ලර් පිළිතුරු දුන්නේ ය.

“ මං හිතාන හිටියේ මගේ ගෑස් කාමර තමයි සුපිරිතම වධකාගාර කියලා… ” යැයි පැවසූ ඔහු ඉකිබිදින්නට වීය. “ මං වැරදියි… ගෑස් කාමරේකට වඩා බයානකයි උඹලාගේ ප්‍රයිවට් බස් එකක්… ගෑස් වලින් නෙවෙයි උඹලා මිනිස්සු මරන්නේ සංගීතෙන්…”

අප නැඟි මොහොතේ පටන් මහ හයියෙන් විකාශය වූ ඇටෑක් ෂෝ එකේ ගීතාවලිය හිට්ලර්ට මහත් පීඩාවක් ගෙන දී ඇති බව වටහාගත් මම හිසේ තෝන්තුවාව යාමට පැනඩෝල් පෙති දෙකක් පානය කිරීමට දුන්නෙමි. එසේ වුවද මා අපේ සංගීතය පිළිබඳව ආඩම්බර වීමට සිතා ගත්තෙමි. ලෝකයේ දරුණුතම පාලකයාද ඇඩවීමට සමත් වූ සංගීතයක් අපට තිබීම ආඩම්බරයක් නොවේ ද..? මද වේලාවකට පසු හිට්ලර් සහනයක් ලැබූ බවක් පෙනුන හෙයින් අපි නැවතත් ගමනට වැටුණෙමු.
“ අර මොකද බං අර…?”

සැ.යු – හිට්ලර්ගේ කතාව හෙන දිගට ලියවුණේ ය. එනිසා තවත් කොටසකට කඩන්නට සිදු වන්නේ ය. කොටසින් කොටස දෙනු ලබන්නේ ය. එතෙක් ඉවසනු මැනව…

©වාරා

Posted in ඩ්‍රොසේරාවි, වාරාගේ හුස්ම

ඩ්‍රොසේරාවි…! (1)

දෑස් නිලංකාර කරන්නාවූ ආලෝකයද එකී ආලෝක කදම්භයන් මැද නර්ථනයේ යෙදෙන්නාවූ සුරූපිණියන්ගේ ඉරියව්ද නෙළුම් පොකුණෙහි අසුන්ගෙන සිටියවුන්ගේ සිත් සතන් පිනවීමට සමත්ව තිබූ බව මා වටහාගත්තේ වේදිකාව දෙසට වශීකෘතව යොමුව ඇති මුහුණු දෙස බැලීමෙන් ය. ඔවුන් වේදිකාව මත ප්‍රදර්ශිත නර්ථනයෙන් වශීකෘත වන කල්හී මා වශීවී සිටියේ  වෙනත්ම ආකාරයේ නර්ථනයකටය.
මිනිසාගේ හැසිරීම් නම් වූ නර්ථනය…!
එකී නර්ථනය සියළු දෙනාම එකට එක්වී එකම තාලයකට අඩි තබමින් එකම ඉරියව්වකට අත් ඔසවා එකම දිශාවකට ඉග නලවන ආකාරයේ මනරම් නර්ථනයක් නොවේ. එය වෙනස්ය. අහඹුය. එක් නර්ථකයෙකුගේ නර්ථන විලාශය අනෙකාගෙන් වෙනස්ය. නමුත් මිනිසා නම්වූ නර්ථනශිල්පීන් නර්ථනයේ යෙදෙන්නේ එකම වෙලාවක එකම වේදිකාවක් මතය. මොහොතක් සිතන්න… වේදිකාවකට ගොඩවූ දසදෙනෙකු එකම තාලයකට නිදහසේ අතපය වැනුවා කියා. එය බලා සිටීමට අපුල දර්ශනයකි. මිනිසාගේ හැසිරීමද එසේය. නමුත් මම කාලාන්තරයක පටන් මෙයට හුරුවී සිටින්නෙක්මි. එබැවින් මට එහි අපුලක් දැනෙන්නේ නම් නැත.
බඳ පෙදෙස නිරාවරණය වූ යුවතියක් වේදිකාවට පිවිසෙන කල්හී තරුණ දෑස් මෙන්ම වයසැති පිරිමි දෑස්ද බැබලෙන්නේ ය. තවද එම තරුණියගේ බදට අමතරව තවත් ස්ථානයන් නිරාවරණයව පවතින්නේ නම් වඩාත් හොදින් දැකබලා ගැනීම උදෙසා හිද සිටි අසුනෙන් අනෙක් අයට නොදැනෙන්න මදක් ඉස්සී බැලීමටද ඔවුන් සැරසී සිටින්නේය. ඇගේ ඉග සුග නැලවෙන්නේ යම් කිසි රාගික ඉරියව්වක් විදහා පාමින් නම් උන්ගේ ඇගට ලේ උනා එන්නේ ය. එවිට දෑස් තවත් බැබලෙන්නේ ය.
මෙකී ස්ත්‍රීයට ලොල් නොවූ පිරිමි දෑස්ද ඒ අතර වෙති. ඔවූහු හිද සිටි සන්සුන් ඉරියව්වෙන්ම එහි හිද සිටින්නෝය. ශාන්ත ස්වරූපයක් විදහා පාන්නෝය. ස්ත්‍රීයගේ නිරුවත නොව නර්ථනයේ නිරුවත හෝ වාදනයේ නිරුවත දෑසින් හෝ සවනින් උකහා ගන්නෝ ය.
කාන්තා චරිතයන්ගේ හැසිරීම් පිළිබදව මම කතා නොකරමි. කාන්තාව නම් වූ විශය පථය මට තවමත් අවබෝධ කරගත හැකි මට්ටමක නොපවතී. නර්ථන ශිල්පිණිය දෙස බලා සිටිනා එකියකගේ දෑස් ඊර්ෂ්‍යාවෙන් දිදුලන විට ඇගේ ඇදුමට වශීවූ අයෙකුගේ දෑස් බලාපොරොත්තුවෙන් දිලිසෙන්නේ ය. තම ස්වාමියාගේ මුහුණ නර්ථන ශිල්පිණියට යොමුව පවතින කල්හී වෛරයෙන් දෑස් දිදුලන කාන්තාව අසල නර්ථනයට කිසිසේත්ම අවධානය යොමු නොකොළ පසක සිටිනා තම පෙම්වතාට තුරුළුව ආදරයෙන් දෑස් දිදුලනා යුවතියක්ද වන්නේ ය. තවත් එකියකගේ මුහුනේ හැගීම් කිසිදු ලෙසක වටහාගත නොහැකි ය.
මිනිසාගේ හැසිරීම් රටා අනුව හැගීම් උකහා ගැනීම පහසු නැත. බොහෝ විට ඔවුන්ගේ මුහුණේ තිබෙනා හැගීම හදවතේ නොතිබෙනවා විය හැකිය. එබැවින් ඔබ එයට කාලාන්තරයක් මුළුල්ලේ පුහුණු විය යුතුය. මා අතිශෝක්තියෙන් මා පිළිබදව වර්ණනා කරනවා නොවේ. නමුත් මම යම් තරමකට හෝ එයට පුරුදු පුහුණු වී ඇත්තෙමි.

“ හොදම චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂණයට හිමි රන් සම්මාණය හිමිවන්නේ කැලුම් ජයතිලක ඔබටයි…..“
වේදිකාව මත සිටි නිවේදිකාවගේ හඩ නෙළුම් පොකුණ රගහල පුරා විසිර යන කල්හී මම මාගේ සිහින ලෝකයෙන් මිදුනෙමි. මා අවට සිටි කිහිප දෙනෙකුගේම සුබ පැතීමේ දෑස් මා දෙසට හැරී තිබුණි. ඔව් ඇය වේදිකාවට පැමිණෙන ලෙස ආරාධනා කරන්නේ මා හටය…!
මම අසුනින් නැගිට ගත්තෙමි. මම වේදිකාව දෙසට ගියෙමි. මම සම්මානය අතට ගත්තෙමි. මම චිත්‍රපට මණ්ඩලයේ සභාපතිටත් පැමිණ සිටි අමාත්‍යවරයාටත් අතට අත දුන්නෙමි. නිවේදිකාවගේ ඉල්ලීමට කන් දුන්නෙමි. මයික්‍රෆෝනය වෙත ගියෙමි.
ඔබ සිතනවා ඇති ඒ සියල්ලම මා එලෙස එක දිගට පැවසුවේ ඇයි දැයි කියා. දයාබර පාඨකය… ඇත්තෙන්ම ඒ සියල්ල සිදුවූයේ එකදිගටය. නිවැරදිව කිවහොත් මා ජීවිතයේ සියල්ල සිදුවූයේ එකදිගටමය. එබැවින් මේ මොහොතද එකදිගට අනියවාරතේ ගලා යාමට මා ඉඩ හළෙමි.
අසුනින් නැගිට අන් අයගේ අත්පොලොසන් මධ්‍යයේ සම්මානය රැගෙන මයික්‍රෆෝනය වෙත ගිය සම්පූර්ණ ගමන තුල මට ඇතිවූ හැගීම් විස්තර කිරීම ඉතාමත් පහසුය. මන්දයත් මට ඇතිවූයේ එකම එක හැගීමක් පමණි. එනම් ‘ හිස් ‘ බවකි. සම්මානය මට වටින්නේ නැත. නමුත් එය සංවිධායකයින්ට වටින්නේය. චිත්‍රපට කර්මාණ්තයේ සිටින්නන්ට වටින්නේ ය. මා වටා සිටින අයට වටින්නේ ය. සමස්ත සමාජයටම වටින්නේ ය. සම්මානය යනු ඔවුන් ඔවුන්වම අගය කරගන්නා දෙයක් මිස ඔවුන් විසින් තවත් අයෙකු අගය කරවනා දෙයක් නොවේ.
මා සිත තුල හිස් බවට අමතරව රැදී හුන් සමාජයීය සත්වයා මගින් මට සම්මානය ගැනීමට බල කරනා ලදී. මා සම්මානය අතට ගත්තේ එබැවින් ය.
මයික්‍රෆෝනය ඉදිරිපිටට ගිය මා දෑස් දල්වා ඉදිරිය බැලුවෙමි. දහස් සංඛ්‍යාත දැස් මා වෙත අවධානයෙන් යුතුව යොමු වී පවතින්නේය. ඔවූහු මගෙන් යම් කතාවක් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින්නෝය. මා යමක් පැවසිය යුතුය. මා තුල පවතින්නාවූ අසීමාන්තික සතුට ඔවුන්ට පෙන්විය යුතුය. මා වේදිකාවේ හඩා වැටුනේ නම් ඔවුන් එයින් සංවේදී වීමටද සූදානම්ව සිටින්නෝ ය. නමුත් සත්‍යය නම් මා පැවසිය යුත්තේ මාගේ චින්තනය නොව ඔවුන් අපේක්ෂා කරන්නාවූ චින්තනය ය. ඔවුන් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින්නේ එකී චින්තනය මාගේ මුවින් පිටවී එන තුරුය.
එබැවින් මා ඔවුන් සැනසුවෙමි. ඔවුන් අපේක්ෂා කල මාගේ අහලකවත් නොවූ උත්කර්ෂවත් සතුට පිළිබදව ඔවුන්ට කීවෙමි. මා වටා සිටියවුන්ට ස්තූති කළෙමි. සම්මානයට මා තෝරාගැනීම පිළිබදව ස්තූති කළෙමි. නමුත් අවසන මම එකම එක දෙයක් පමණක් මාගේ චින්තනය ලෙස කීවෙමි. ඇත්තෙන්ම මා එය කීවා නොව මා හට කියවුනේ ය. විනාඩි තුනක් වූ මගේ කතාව තුල ගැබ්වූ ඉතිරි වාක්‍යයන් සියල්ලම කෘතීම ව්‍යාජ ඒවා වුනද මෙකී වාක්‍යය නැගුනේ මගේ හෘද සාක්ෂිය තුලින්ම ය.

 “ කලාව උපදින්නේ වේදනාවෙන්…!”

©වාරා

30/12/2017

Posted in වාරාගේ හුස්ම

කළු පාට ප්‍රේමය

බල්ලෙකුගේ හදවත කියන තරම් කැත නෑ මැණික. බල්ලා සතෙක් උනාට ඌ දන්නවා නියමාකාරව හැසිරෙන්න. අවශ්‍ය පුද්ගලයාට බුරන්න. අවශ්‍ය පුද්ගලයාට ඇගෑළුම්කම් පාන්න. මැණික, බල්ලාගේ හදවත ලස්සනයි….
                        කළු පාට කියන්නේ හෙන මූසල පාටක්…! අදුරේ සංකේතය කළුපාටලු. ඇත්ත… කළුපාටට මොනම විදියකවත් නිශ්චිත අර්ථකථනයක් නෑ. කළුපාට කියන්නේ කළුපාටට. අපි දන්නේ එච්චරයි. මැණික, මගේ හදවතත් කළුයි…!
නිසසල විලක හීන් පුංචි නෙළුම කෙමෙන් ඉහලට පිපීගෙන එද්දී මට ඕනි වුණේ ඒ නෙළුම අතගාලා බලන්න. නෙළුම කොයි වගේද කියලා දැනගන්න. නෙළුම බලෙන් හරි විකසිත කරන්න. මං නෙළුම ගැන දැනගන්නකොට වෙන කිසිම විලක නෙළුම් මලක් පූදින්න පටන් අරගෙනවත් නෑ මං හිතන්නේ.
මං ආස කළා කටරොළු මල් වලට. ඒත් මං බය වුණා කටරොළු මල් වලට ළං වෙන්න. ඒවා වටේම මීමැස්සෝ සැරිසරනවා. උන් විද්දොත් කියලා මං බය වුණා. නමුත් මං ආසා කළා නිල් කටරොළු මල් සිපගන්න. ඒවා විදින්න. ඒවාට ළං වෙන්න.
එකොළහ වසරේ අන්තිම වාරේදී ඉස්කෝලේ අයිනේ වැටමාර ගහ යටදි මං කටරොළු මලක සුවද බැලුවා. කටරොළු මලේ පෙති වින්දා. ඈත් කළා. මැණික, මං එදා තමයි මුල් වරට කටරොළු මලක් දැක්කේ.
ආසාවල් එනවා. ආසාවල් ආවම නැතිවෙලා යන්නේ හරිම අඩුවෙන්. ඒකයි මම එක කටරොළු මලක් ළග නොනැවතී දිගින් දිගටම කටරොළු සොයාගියේ. මට ඕනි වුණේ කටරොළු මල් ගැන ප්‍රවීණයෙක් වෙන්න. ඒකට මට කටරොළු පෙති තලන්න වුණා. යුෂ වෑහෙනතෙක් කටරොළු මල් මිරිකන්නට වුණා. ඒත් මම සංතෘප්තිමත් වුණේ නෑ. මං තවමත් කටරොළු මල් හොයනවා.
මැණික, සුදුපාට පෙනුමට තිබුණු හිත් බිත්තිය කෙමෙන් කෙමෙන් පුස් බැදිලා බැදිලා කළුම කළු පාට වුණා. දැන් සුදුපාට පොඩ්ඩක්වත් නෑ. තියෙන්නේ කිසිම තේරුමක් නැති කළු පාටක් විතරයි.
ආසාවන් ප්‍රහීන කරන්න තරම් හැකියාවක් තියෙන රහතෙක් නෙවෙයි මම. ඒ වුණාට ආසාවල් වලට වහල් වුණ අමුම අමු තිරිසනෙකුත් නෙවෙයි මම. මම කළුපාට රොමෑන්තිකයෙක්…! මං ආදරේ කරනවා. කටරොළු මල් වලට. ඒ සුවදට මං ආදරය කරනවා. ඒ මිහිරට මම ප්‍රේම කරනවා.
මං දන්නවා මීට මාස දෙකකට පෙර ඔයා මාව හොයාගෙන ආවේ ඒ වැටමාර ගහ ගැන තිබුණ මතකය නිසා කියලා. මං ඔයාව ළගට ගත්තෙත් ඒ වැටමාර ගහේ දිනක මතකය නිසාම මිසක් වෙන කිසිම දෙයක් නිසා නෙවෙයි. හැබැයි මට මතක එක දෙයක් ඔයාට අමතකයි මැණික. මම උසස් පෙළට යන කාළේදීම ඒ වැටමාර ගහ කපලා දැම්මා.
කපපු වැටමාර ගහක් ආයෙත් හිටවන්නේ කොහොමද? ඒ ගහ අතෑරලා අළුත් ගහක් හිටෙව්වට ඒ ගහ මේ ගහම නොවන බව අමුතුවෙන් කියන්න ඕනි නෑනේද මැණික..? මට ඕනි වැටමාර ගහ ළග මතකයේ රැදුණ කටරොළු මල මිසක වැටමාර සෙවණ නෙවෙයි. මැණික ඔයාට තේරෙනවා නේද..?
මේ මාස දෙක  මං වින්දා. නෑ කියන්නේ නෑ මම. නමුත් ඕනෑම මලක් කාලයක් යද්දී පරවෙනවා. එතකොට ඒ මලේ සුවදවත් තව දැනෙන්නේ නෑ. මටත් එහෙමයි. ඔය කටරොළු මල මට දැන් පරවෙලා. ඒකයි මං ගිය සතියේ ඉදන් අළුත් කටරොළු මලක සුවද බැලුවේ. මැණික මං කටරොළු පැලේට නෙවෙයි, මලට පෙම් කරන්නෙක්.
මං දන්නවා ඔයා එදා වැටමාර ගහ ගැන කළකිරිලා බව. ඇත්ත… කටරොළු මල් බලන්න වැටමාර මට ආවරණයක් වුණා විතරයි. සමාවෙන්න කියන්නේ නෑ මම. මොකද මේ මම. මේ මම ම මිස වෙනෙකෙක් නෙවෙයි. ඉතින් සමුදෙමි මම. වැටමාර මතකයට. ඔයාටත් පුළුවන් ඒක කරන්න. සදහටම වැටමාර ගහ මුලිනුපුටා දාන්න. හැබැයි මම එක දෙයක් ඔයාට කියනවා. මං ඔය කටරොළු මලේ සුවද මතුපිටින් වින්දා විතරයි. කටරොළු පෙති එදා වගේම ස්පර්ශ කළා විතරයි. මගේ කළු හිතේ පරවුණාට තවමත් ඔය කටරොළු මල වෙනකෙක්ට නැවුම්. සුබ ගමන් ඔයාට.

            “ තමුසේ මහා බල්ලෙක්….! ”

මං දැන් ඔයාගේ ඒ කියමනට පිළිතුරු දෙන්නම්.

            “ නෑ මං බල්ලෙක් නෙවෙයි…! කළුපාට ප්‍රේමවන්තයෙක්…! ”

©වාරා

21/10/2018

Posted in නාඳුනන්නෙකුගේ දිනපොත, වාරාගේ හුස්ම

නාඳුනන්නෙකුගේ දිනපොත #9

දිනපොතේ පෙර පිටුවට ⇒ සැප්තැම්බර් 20 – බ්‍රහස්පතින්දා

 සැප්තැම්බර් 24 – සඳුදා

මට හරිම මහන්සියි…!
හීන පස්සේ දුවලා දුවලාම මං දැන් හති වැටිලයි ඉන්නේ. දැන් තවත් දුවන්න තරම් ශක්තියක් මට ඉතුරු වෙලා නෑ. මං නවතිනවා. ඔව්… මම මෙතන නවතිනවා…!
ඉපදුන විගස අපි දෙකන් පෙති වලට ඇසෙන ශබ්දය විදින්න උත්සහ කරන්නෙමු. ඒ ශබ්දය හදුනාගන්න, එකිනෙකට වෙනස් ශබ්ධ රසයන් වෙන් කරලා හ‍දුනගන්න අප උත්සහ කරන්නෝ ය. ඊට පස්සේ අපි උත්සහා කරනුයේ ඇස් දෙක විවර කර ලෝකේ දිහා බැලීමට ය. අපි ඉදිරියේ තියෙන වස්තූන් අදුරගන්න අපි කොතරම් උත්සහයක් ගන්නවද…? ඒවා විවරණය කරලා වෙන් කරලා අදුරගන්න අපි කොතරම් වෙහෙස වෙනව ද? ඉපදුන දවසේ ඉදලා අපි කරනුයේ හීන පස්සේ හඹා යෑම ම පමණි. රස කෑම හදුනගන්න, වචන අමුණලා කතා කරන්න, දෙපයින් නැගී සිටින්න, එකී නොකී කොපමණ දේවල් වලින් අපේ ජීවිත ගමන ගොණු වෙලා තියෙනව ද?
මට දැන් ඇති…! මට දැන් මහන්සියි…!
අධ්‍යාපනය කියන්නේ මෙන්න මේකයි කියලා සීමාවන් නීර්ණය කරන්න පුළුවන් ද? නෑ… අධ්‍යාපනය කියලා කියන්නේ විසල් පරාසයක්. නමුත් අපි සම්මත සීමාවන් පනවලා අධ්‍යාපනය එක්තරා රාමුවකට සීමා කරනවා. ඊට පස්සේ අපි උත්සහා කරන්නේ මේ රාමුව තුළ තියෙන සීමා නීර්ණයන් වලට අනුකූලව ඉගෙන ගන්න. ඒ සීමාකාරී මාවත ඔස්සේ ඉදිරියට හිතන්න. සීමාකාරී චින්තකයෙක් සීමාකාරී දාර්ශණිකයෙක්, සීමාකාරී වෘත්තිකයෙක් වෙන්න. ඔව්.. අපි හැමෝම නිශ්චිතයැයි සම්මත අධ්‍යාපනික රටාවක් ඇතුළේ කොටු වුන මිනිස්සු.

            පොඩි කාලේ මට ඕනි වුණේ පංසලේ ඝාන්ඨාරේ ගහන පියදාස මාමා වෙන්න. ඊට ටිකක් ලොකු වෙද්දී මට හංදියේ කඩේ මුදලාලි මාමා වෙන්න. පොත්පත් කියවන්න පටන් ගනිද්දී ඒ පොත් රසවිදින්න පටන් ගනිද්දී මට ඕනි වුණේ ලේඛකයෙක් වෙන්න. ඊට පස්සේ…. ඊට පස්සේ අපේ අම්මට ඕනි වුණා මාව දොස්තර කෙනෙක් කරන්න. මගේ තාත්තාට ඕනි වුණා මාව දොස්තර කෙනෙක් කරන්න. මගේ නෑදෑයොන්ට ඕනි වුණා මාව දොස්තර කෙනෙක් කරන්න. ඉතින් හැමෝටම ඕනි නිසා මම දොස්තර කෙනෙක් වෙන්න ඉගෙනගන්න වුණා.

උසස් පෙළ විද්‍යාව කරන්න සුදුසුකම් රහිතව මම සාමාන්‍ය පෙළ සමත් වුණා. මට සතුටුයි… ඒ මගේ උපරිම ය. උපරිම හැකියාව..! නමුත් මට නොහැකි වුණා අන් කිසිදු කෙනෙක්ව සතුටට පත් කරන්න. සියළු දෙනාම මාව දුටුවේ අසාර්ථකයෙක් විදියට. පරාජිතයෙක් විදියට. ඉතින්… මගේ හිතේ තිබුණ සතුට නැති වෙලා ගියේ ගිණි පෙළෙල්ලක් උඩට වැටුණ දිය බිදිත්තක් වගේ. නැත්තටම නැති වෙලා ගියා.
ඉන් පස්සේ පෙර කී හැමෝටම ඕනි වුණේ මාව ගණකාධිකාරවරයෙක් කරන්න. උසස් පෙළ සමත් වෙලා කැම්පස් යනවා දකින්න. පංසලේ ඝාණ්ඨාරේ ගහන පියදාස මාමා හෝ හංදියේ කඩේ මුදලාලි මාමා හෝ ශ්‍රේෂ්ඨ ලේඛකයෝ හැමෝම කැම්පස් ගිය අය නෙවෙයි. ඉතින් මටත් කැම්පස් යන්න බැරි වුණා. ඔව්… එවර මම සදහටම පරාජිතයෙක් ලෙස සමාජය ඉදිරියේ නීර්ණය කරනු ලැබුවා. දැන් මං නිකමෙක්…! ඉගෙනගත්තේ නැති..!
ඉගෙනීම කියන්නේ කැම්පස් ගිහින් දොස්තර කෙනෙක් ඉංජිනේරුවෙක් හෝ වෙනත් වෘත්තිකයෙක් වෙලා මුදල් ගොඩක් එකතු කරගෙන සැපවත් ජීවිතයක් ගත කරන එකයි කියලා හිතාගෙන ඉන්න වහල් සමාජයක ඉන්න එක්තරා ඉත්තෙක් මම. නමුත් ඉගෙනීම කියන්නේ ඇත්තටම ඒක ද?
මම ඉගෙනගත්තෙමි.
ජීවිතයේ පැරදුම දරන හැටි මම ඉගෙනගත්තෙමි. සමාජ අවලාද අපවාද වලට මුහුණ දෙන හැටි මම ඉගෙන ගත්තෙමි. මිනිස්සු මනින මිම්ම පිළිබද මම ඉගෙනගත්තෙමි
මම තවමත් ඉගෙනගනිමි…!
හැමදෙයක් ගැනම…
අපි හැමෝම හීන පස්සේ දුවන මිනිස්සු. එක්තරා නිර්වචනයක් තියෙනවා හීන නැත්නම් ජීවිතයක් නෑ කියලා. ජීවිතයට ආලෝකය වන්නේ හීන කියලා. මිනිස්සුනේ… කවදාද අපි හීන දකින එක නවත්වන්නේ…!
ජීවිතයකට ඉලක්කයක් තිබිය යුතුයිලු . ඉලක්කයක් නොමැති ජීවිතය ඔහේ ගංදිය මත පාවෙන උණ බම්බුවක් වැනි යැයි සම්මතයක් අප අතර පවතිනවා. මම ඒ සම්මතයට වෛර නොකරන අයෙක්. නමුත් මම ඒ සම්මතයට වහල් නොවූ අයෙක්.
හැමෝම හීන පස්සේ දුවද්දී මං විතරක් එක තැනක නතර වෙලා ඒ හැල්මේ දුවන ජීවිත දෙස බලාන ඉන්නවා. ඒ ජීවිත විදිනවා. ඒ ජීවිත වලට ආදරේ කරනවා. අනුකම්පා කරනවා.
නමුත් මම දෙයක් දන්නවා. මම යෙදිලා ඉන්නෙත් සාපේක්ෂ චලිතයක. කෙතෙක් නෑ කිව්වත් මටත් එකම එක හීනයක් හෝ තියෙනවා. ඒ තමයි ජීවත්වීමේ සිහිනය. මට සාපේක්ෂව මම නිසල වුවද බාහිරින් දකින්නෙකුට මගේත් චලිතයක් අනිවාර්යෙන්ම දකින්න ලැබෙනු ඇති. මම සියළු කෙළෙස් ප්‍රහීන කළ රහත් නමක් නොවෙමි. මමද පෘතග්ජන මනුස්ස ප්‍රාණියෙක්මි.
 නමුත් මට මහන්සියි. හොදටෝම මහන්සියි.
            මම නැවතිලා ඇතැයි සිතා මම නැවතී සිටින්නෙමි. මම මාවම31641770804_c9a821c4b2_b රවටා ගනිමි. එය මා හට සැපතක්ම වේ.

කළු රෝස මල මාව රස්තියාදුකාරයෙක් කළා යැයි මම ඇයට චෝදනා නොකරමි.
නමුත් ඇය මට යමක් අවධාරණය කර දුන්නා ය.
අප මෙතෙක් කල් ජීවත් වී ඇත්තේ අනුන්නට වුවමනා සම්මතයන්ට අනුව ය. අනුන් දකිනා ආකාරයට ලෝකය දකින්න අප සැකසී ඇත. නමුත් අපටම ආවේණික ඇහැක්, අපටම ආවේණික මනසක්, අපටම ආවේණික ජීවිතයක් අපට ගොඩනගා ගත නොහැකි ද? ඇයි ලෝකයාට අපි මෙතරම් බය…?
ඉතින් මම නවතින්නට තීරණය කළෙමි.
මා ඇයට පෙම් කළේ දැයි යන්න දන්නේ මාගේ චිත්තාභ්‍යන්තරය පමණි. නමුත් එකී ප්‍රේමය දරන්නා වූ මාගේ ප්‍රකාශනය ප්‍රේමය ලබන්නා ප්‍රතික්ෂේප කළ කල්හී මාගේ ප්‍රේමයට තවදුරටත් පැවැත්මක් තිබිය හැකිදැයි මා නොදනිමි. එබැවින් ඇය නමට මගේ සිත තුළ ප්‍රේමයක් දැන් නොපවතින්නේ යැයි මම කියමි. නමුත් මම පෙර ද මම පැවසූ ආකාරයටම මම මාවම රවටා ගන්නෙක්මි.
ඇය මා ප්‍රතික්ෂේප කොට අද වන විට සය දිනක් ගෙවී ගොස් අවසන් ය.
මේ වන විට මම මටම ආවේණික රස්තියාදුකරුවෙකු වී සිටින්නෙමි.
උදෑසන නිවසින් පිටවන මා ආපසු නිවසට පැමිණෙන්නේ මධ්‍යම රාත්‍රිය පසුවූ කල්හීදී ය. වෙනදා මෙන් නොව මව හා පියා ද මා අතැර දමා ඇති සැටියකි. ඔවුන් වෙනදාමෙන් මා සමග ආරෝවට නොපැමිණෙන්නේ ය. ඒ ඔවුන් මා අතැරි නිසා ද නැතහොත් මා සමග ආරෝවට පැටලීමට හැකි තරම් කාලයක් මා නිවසේ නොරැදෙන බැවින්දැයි නොදනිමි.
දහවල වනතුරු මම පුස්තකාලයට වදිමි. නැතහොත් සිනමා ශාලාවට වදිමි. පොත් කියවීම එදා ද මගේ විනෝදාංශයක් විය. දැනුදු එය විනෝදාංශයක්ම වේ. ඉන්පසු දහවල මම පාරට බසිමි. ඉබාගාතේ ඇවිද යන්නෙමි. සිගරට්ටුව කටේ හොවා ඉබාගාතේ යන ජීවිතය එදින ද මා ප්‍රිය කළ අතර දැන් වඩාත් ප්‍රිය කරමි. එසේ ඇවිද යන කල්හී මා පෙර කීවා සේ හීන පසුපස හති වැටී දුවන්නන්ගේ ජීවිතය මා ඉදිරිපිට දර්ශණය වන්නේ ය. මම එය නිරීක්ෂණය කිරීම ප්‍රිය කරමි. ඉක්බිති මාගේ සවස් යාමය ගෙවෙන්නේ මිතුරු කල්ලියක් සමග ය. ක්‍රිකට් ගසමිනි. නැතහොත් පාපන්දු කෙළියේ යෙදෙමිනි. එසේත් නොමැතිනම් අතොරක් නැති සංවාදයේ යෙදෙමිනි. මෙය සාමාන්‍ය ක්‍රියා පටිපාටිය වුවද මින් අපගමණය වූ දිනද නැතුවා නොවේ. මේ මාගේ දෛනික ජීවිතයේ එක්තරා ලඝු කිරීමක් පමණක් වන්නේ ය.
අදත් එවන් වූ දවසකි.
සවස් යාමය මා පෙර කීවා සේ මිතුරෝ සමග ගෙවීමට මා ප්‍රිය කරමි. නමුත් චිත්තාභ්‍යන්තරයේ ඇතිවුණා වූ හැගීමක් අනුව මට එදින මිතුරු සමාගමය ප්‍රිය නොවීය. ගොම්මන් අදුර රජයන යාමයේ මා මුහුදු වෙරළ අසබඩ මාර්ගයේ ඇවිද යන්නට තීරණය කළෙමි.
තැඹිලි පැහැති සූර්යයා වළාකුළක තැන්පත්ව මුහුදු තටාකයේ ගිලෙන්නට සැරසෙද්දී කැදලි කරා දිව යන්නා වූ සියොත් කැළක් ද අපරදිග අහසේ මට දර්ශනය වීය. එකී සුන්දරත්වය විදිමින් මා මාවත ඔස්සේ ඉදිරියට සෙමින් ඇදුණෙමි.
ඇතැම් හමුවීම් අහම්බයන් ය. එවන් අහම්බයන් ඇතැම්විට කිසිසේත්ම ජීවිතයේ ඔබ අපේක්ෂා නොකළ ප්‍රතිඵල ඔබට ගෙනෙනු ඇත. ඇතැම් විට එකී අහුඹු හමුවීම් ඔබේ ජීවන ගමන් මග වෙනතකට හරවනු ඇත. එය තීරණය වන්නේ ඔබට සිදුවුනා වූ අහම්බයේ ස්වභාවය අනුව ය.
මට ඔහු හමුවන්නේ ද එවැනි අහම්බයකිනි…!

©වාරා
28/09/2018

(රූප අයිතිය මුල් හිමිකරු සතු ය. උපුටාගැනීමක් පමණි.)

 

Posted in වාරා පොත්, වාරාගේ හුස්ම

වාරා ලියපු පොත ….!!!

මේ ලියන්න යන්නේ වෙනදා වගේ විචාරයක් එහෙම නෙවෙයි. මාතෘකාව දැක්කම ටිකක් විතර පුදුම වුණා නේද? ඔව්… අද මං කියන්න යන්නේ අමුතු කතාවක්. අමුතු කිව්වට අමුතුමත් නෙවෙයි. පොඩි මාකටින් වැඩක්…!
මං පොතක් ලිව්වා….
පුදුම වෙන්න එපා. වාරා ලියපු පොත මේ වෙද්දී කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනයෙන් ගන්න පුළුවන්. Muses Publishers තමයි පොත ප්‍රකාශනය කළේ. කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනයේ කුටි අංක J 306 kinkini crations ප්‍රදර්ශන කුටියට ගියොත් ඔයාලාට වාරා ලියපු පොත මේ දිනවල ගන්න පුළුවන් වේවි.
මං එහෙනම් පොත ගැන පොඩි හැදින්වීමක් කරන්නම්…
පොතේ නම විවර්ත මාරුත.
වෙනස්වෙන සුළග (Changing Winds) තමයි ඒකේ තේරුම. පහතින් දැක්වෙන්නේ ඒකේ පිට කවරය.

screenshot-32.png
මෙන්න මේ සැබැදිය හරහා ගිහින් ඔයාලාට පොතේ පූර්ව ප්‍රචාරක පටය නැරඹීමේ හැකියාව තියෙනවා.
මෙතනින් බලන්න.

අපි හැමෝම රස්තියාදුකාරයෝ… අපි හැමෝම අපිටම ආවේණික රස්තියාදුවක යෙදිලයි ඉන්නේ. කොටින්ම කිව්වොත් අපේ මුළු ජීවිතයම රස්තියාදුවක්. මෙන්න මේ කියන රස්තියාදුව පදනම් කරගෙන මට හිතුණා පොතක් ලියන්න. අපේ ඇතුළේ ඉන්න අපි හංගන්න හදන රස්තියාදුකාරයාව එළියට ගන්න. ඒ රස්තියාදුකාර හිත නිරුවත් කරලා එළියට ගේන්න.
දසුන් ප්‍රතාපසිංහ නම් වූ චරිතය ගොඩනැගෙන්නේ ඒ අනුව.
බොහීමියානුවෙක්ට අපි වෙසෙන මේ ශ්‍රී ලාංකික සමාජය තුළ ඇත්ත වශයෙන්ම පැවැත්මක් තිබෙනවා කියලා ඔබ හිතනවා ද? බොහිමියානුවෙකුට ස්වකීය රස්තියාදුකාර ගවේෂණයේ දිගින් දිගටම නියැළීමට හැකියාවත් ලැබේවි යැයි ඔබ සිතනවා ද?
විමසලා බලන්න. ඔබ

IMAG0310

ත් මමත් ගොදුරු. මේ බාදුරා සමාජය අසළ කැරකෙන පුංචි කෘමියෝ තමයි අපි. මේ සමාජය වටේ කැරකෙමින් ඉදලා හාමතේ මිය යනවාට වඩා සැපක් නෙවේද ඒ බාදුරා පහස එකවරක් හෝ විදලා මිය යාම…? අන්න ඒ වගේ මොහොතක කෘමීන් බාදුරා මලට ගොදුරු වෙනවා. දැන දැන්ම බිලි වෙනවා.

අපේ සමාජය තුළ බොහිමියානුවෙකුට පැවැත්මක් නැතිනම් අපි කෙළෙසද ජීවත් වෙන්න ඕනි. පවතින සමාජ ක්‍රමයටම ගොදුරු වෙලා ද? විය හැකියි.
අපි හැමෝම ඇතුළේ මිනිස්සු වර්ග දෙකක් ජීවත් වෙනවා. එකක් සුදු චරිත. අනෙක කළු චරිත. බොහෝ විට සුදු චරිත හා කළු චරිත පහසුවෙන් වෙන් කර හදුනාගන්න පුළුවන්. නමුත් සුදු කළු සුසංයෝගයෙන් සැදි අළු පැහැති චරිතයක් කෙළෙස නම් වෙන් කර ගන්නද..? අපි හැමෝම අතර මේ අළු පාට මිනිස්සු ඉන්නවා. අන්න ඒ අළු පාට මිනිස්සු තමයි මේ සමාජය තුළ ජීවත් වෙන්නේ. ජීවත් වෙන්න දන්නේ…! ඔබ තුළත් ඇති අළුපාට මිනිහෙක්…! දෙන්න ඉඩ පිබිදෙන්න අළුපාට මිනිහාට. එතකොට උඹටත් මේ බාදුරා මල අස්සට වෙලා හිර වෙලා ඉන්න කෘමීන් අතරේ නිදහසේ බාදුරා සාරය උරා බොමින් ප්‍රීති වෙන කෘමියෙක් වෙන්න පුළුවන් වේවි…!
පහත දැක්වෙන්නේ පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය ජනක විජයකුලසූරිය මහතා පොත ගැන දැක්වූ අදහසක්.screenshot-85.png

කියවලා බලන්න විවර්ත මාරුත…
හැබැයි කියවලා විතරක්ම මදි…! වාරාට ඒ ගැන අදහස් කියයි කියලා වාරා බලාපොරොත්තු වෙනවා…!!

වාරා

IMAG0311