Posted in වාරා පොත්

වණ්ණ දාසි

වණ්ණ දාසි – කත්‍යානා අමරසිංහ
සූරිය ප්‍රකාශන

ෆැන්ටසිකරණයක පාඨකයා අතරමංව සිටිනා සමයක යථාර්ථවාදී නිර්මාණකරණයක් තුළ පාඨකයා ග්‍රහණය කොට තබා ගැනීමට නම් එකී නවකතාවේ ප්‍රකාශනය ප්‍රබල විය යුතුය. එවන් වූ ප්‍රකාශනයක් ෆැන්ටසියකට ඔබ්බෙන් ගොස් පාඨක මනස ග්‍රහණය කරගන්නේ, හුදෙක් යථාර්ථවාදී නිර්මාණයක් තුළ පාඨකයා ඝෘජුවම ස්වකීය ජීවිතය හා සබැ‍‍‍‍ඳ‍ෙන බැවිනි. එබැවින් යථාර්ථවාදී නිර්මාණකරණය අතිශය අපහසු ය. ෆැන්ටසිවාදී නිර්මාණකරණයකට වඩා බෙහෙවින්ම අපහසු ය. කත්‍යානා අමරසිංහ නම් නවකතාකාරිණිය වණ්ණ දාසී නවකතාව තුළ එකී අපහසුදායක කඩයිම ජය ලබන්නේ යැයි යන්න පාඨකයෙකු ලෙස මගේ මතය වේ.download (7)
ඕනෑම නවකතාවක් කියවූ පමණින් කිසිවක් ලියන්නට මට සිත් නොදේ. නමුත් වණ්ණ දාසී කියවූ සැණින් ඒ පිළිබඳව යමක් ලියා තැබිය යුතුම යැයි මට හැ‍ඟේ. එබැවින් එහි පාඨකයෙකු ලෙස මාගේ සිත්බැඳි අදහස් මෙසේ ගොනු කරන්නෙමි.
වණ්ණදාසී කතාංගය අමා රණ්බණ්ඩාර නම් වූ කත වටා ගෙතෙන්නකි. අමා රණ්බණ්ඩාර වෙත එල්ලවන ගෝරණාඩුවකින් පූර්විකාව සපයනු ලබන කතාව ඉන්පසු පුවත්පත් ලිපියක් හේතුකොට ගෙන ඇය පත්වූ අපහසුතාවය මූලික කොටගනිමින් ඇගේ අනුවේදනීය ළමා හා යෞවන අත්දැකීම සමාජය ඉදිරිපිට මෙලෙස නිරුවත් කොට දමන්නීය. එය ඇය විසින්ම ස්වකීය ආත්මකථනයේ යෙදීමකි.

“ ඔය ළමයගේ අම්මට පොඩි කරදරයක්… අද ගෙදර එන්නේ නැතිවෙයි..“ ( පිටුව:19)

ඇගේ ආත්මකථනය ඇරඹෙන්නේ වයලට් නැන්දාගේ එම ප්‍රකාශයෙනි.
අමාගේ මව නීලමනී අනන්ත අප්‍රමාණ වූ පීඩිත ජීවිතයකට උරුමකම් කී තැනැත්තියකි. කතාවේ ප්‍රධාන භූමිකාව අමා යැයි මා කීවට ඇගේ ආත්මකථනය තුළ කතාංගය තුළ සිටිනා වීරවරිය ඇගේ මව ය. සිරිමල් ගේ විවාහයත් සමඟ පවුලෙන් වෙන්වෙන නීලමනී සිරිමල්ගේ මළගමත් සමඟ මෙලොව තනිවෙන්නේ අමා රංබණ්ඩාර නම් වූ දියණිය සමඟය. ඉක්බිති සිය පවුලෙන් ද සැමියාගේ පවුලෙන් ද සිදුවන අසාධාරණකම් හමුවේ සිය දියණිය ජීවත් කරවීම උදෙසා ගෙන්දගම් පොළවට පය ගහන ඇය රැකියාවකට පෙළඹෙන්නී ය.
නීලමනී චරිතය තුළ මාතෘත්වයේ සෙනෙහස උදෙසා සිය කය විකුණන වෛශ්‍යාවක් නිර්මාණය වන්නේ ය. ඇය නිර්මාණය කරනුයේ කවුරු විසින් ද? ඇය එවැනි අධම පහත් තත්වයකට වැටෙන්නේ කුමන කරුණක් නිසා ද? මෙහෙදී කතුවරිය ඉතා සියුම් ලෙස සංවේදී දායක ස්ථානයන් උළුප්පමින් නීලමනී ගේ සමාජ අසාධාරණයේ ඛේදාන්තය නිරූපණය කරනු ලබන්නේ ය.

“ මේක කරුමක්කාර රස්සාවක් මහත්තය. කව්රුහරි හිතනවා ඇති හරි ලේසි දෙයක් කියල. තමුන් ජීවිතේට දැකලා නැති- කිසිම ආසාවක් පිරියක් හිතෙන්නේ නැති මිනිහෙක් එක්ක නිදාගන්න එක ගෑනියෙකුට මොනතරම් අමාරුද මහත්තයො…“
(පිටුව : 105)

උක්ත නීලමනීගේ ස්වයං පාපොච්ඡාරණය තුළින් විද්‍යාමාන වන්නේ සුවහසක් ලිංගික ශ්‍රමිකයින්ගේ ආදෝනාව නොවේ ද..? ඔවුන් එවැනි තත්වයකට ඇඳ වැටීමට මූලික හේතු සාධක විමසා බලන කළ අප වෙසෙන සමාජයම එයට වගකිව යුතු බව ඔබටම වටහා ගනු හැකිවෙනු නිසැක ය.
නීලමනී එලෙස සමාජයේ ගොදුරක් බවට පත්වන්නේ අමා වෙනුවෙනි. නමුත් ඇය එලෙස ගොදුරක් වූ කල්හී සමාජය අමා නම් යුවතිය වෙත දක්වන ආකල්පය සහමුලින්ම වෙනස් වන්නේය.

“ චතුරිකාගේ අම්මලු කිව්වේ ඔයාගේ අම්මා මහ නරක ගෑනියෙක් කියල. ඔයත් එහෙම ඇති කියල ඔයත් එක්ක කතා කරන්නවත් එපා කිව්වලු…“
(පිටුව : 75)

එලෙසින් ඇය සමාජය තුළ පාසල් දැරියට ඔබ්බෙන් ගියා වූ චරිතයක් ලෙස නිර්වචනය වීම ඇරඹෙන්නේය. පාසල් වියේ සිටිනා යුවතියකගේ මනසට එය කෙළෙස බලපාවී ද? අධ්‍යාපනයට ඇගේ මානසික සුවය ඉඩ දේවි ද? සමාජය තුළ හිස උස්සා ජීවත් වීඹට සමාජයීයක සත්ත්වයෝ ඇයට ඉඩ දේවි ද,? නැත. අප සිටින්නේ පහත් නිවට නියාළු අධාර්මිෂ්ඨ පාපකාරී සමාජයක් තුළ ය. ගොඳුරු සොයන්නෝ අපමණ ය. ගොඳුරු ලුහුබඳින්නෝ අපමණ ය. සියල්ලෝම අනෙකාගේ වරදින් අපමණ තෘප්තියක් ලබන්නෝ මෙන්ම අනෙකා පහතට හෙළා කතා කිරීමෙහි අප්‍රමාණ ප්‍රහර්ශයකින් උදම් ලබන්නෝ ය.
අධ්‍යාපනය අඩාල වන අමාට සිදුවන්නේ රැකියාවකට යොමු වීමටය. ඉක්බිති කාලයත් සමඟ මවද අසනීප වූ කල්හී ඇයද සමාජයේ තවත් එක් ගොදුරක් බවට පත්වන්නේ ය.
ගණිකා වෘත්තිය ලෙසින්ම ව්‍යාජ ලීලාවෙන් ලිංගික අල්ලස් හා සූරාකෑම් සිදුවීම මෙහිදී කතුවරිය අමා රණ්බණ්ඩාර චරිතය මඟින් ඉස්මතු කරයි. මවගේ රැකියාවෙන් පීඩාවට පත්වී මව විවේචනය කළා වූ දියණියම සමාජයේ තවත් බිල්ලක් බවට පත්වන්නේ මව රැක ගැනීමට ය.

හතරයි විනාඩි දා හතරට ඔහු නිදහස් විය.
මට එකවරම සැනසිල්ලක් ද ඉන්පසු හද පැළෙන්නට තරම් වේදනාවක් ද දැනෙන්නට විය.
මම අම්මා කළ දේම වෙනත් විදියකින් කර තිබුණෙමි.
අම්මා මා රැකීමට මුදල් සෙවීම සඳහා සිය ඇඟ විකිණුවාය.
මම ද ඇය රැකීමට මුදල් සෙවීම සඳහා මගේ කය බිලිදී සිටියෙමි.
මගේ සිත වියවුල් විය.
මගේ අම්මා හා මා අතර ඇති වෙනස කුමක්ද?
මම අම්මා කළ දෙයම වෙනත් විධියකින් කළා නොවේද?
(පිටුව : 185)

සමාජය නම් වූ සර්පයා වෙළෙන්නේ දුර්වල චරිත හමුවේ ය. සමාජයීය සර්පයෝ එවැනි දුර්වල අවස්ථාවන්හී අප්‍රමාණ වූ ප්‍රයෝජන අත් කරගන්නෝ ය. එහිදී ගැහැණිය ද සුවිශේෂී වන්නේ ය. කාන්තාව නම් වූ ගොඳුර පහසුවෙන් ඩැහැ ස්වකීය ලිංගික අපේක්ෂාවන් මුදුන් පමුණුවාලීමට උත්සහ කරනා එවැනි සමාජයීය සර්පයෝ අපමණ ය.
මා පෙර කී පරිදි වණ්ණ දාසී යනු ප්‍රබල යථාර්ථවාදී නිර්මාණයකි. එකී යථාර්ථවාදී නිර්මාණය සැකසීමේදී කතුවරිය භාවිතා කළා වූ සුවිශේෂී ශිල්ප ලක්ෂණයක් පාඨක සිත් ඇඳ බැඳ තබාගත්තා වූ බව මට නිසැකය.
hqdefault කතාව ඇරඹෙන්නේ උද්වේගකර සිදුවීමකිනි. ඉන්පසු කතාවේ අර්ධයක් යන තුරුම අනුවේදනීය කතා පුවතක් ගෙනහැර දැක්වෙන අතර ඉන්පසු ක්ෂණිකව එය ධෛර්ය සහගත කතකගේ උත්සහයක කතාවකට යොමුව රෝමාන්තික ආදර කතාවකට පෙරළේ. ඉන්පසු ප්‍රබල දේශපාලනමය කථිකාවකට අවතීර්ණ වී කතාව නිමාව දකින්නේ ය. එහිදී කතුවරිය කතාවේ ගලායෑම හොඳින් නතුකොට සිදුවීම් මාලාවල හැඟීම් සීරුමාරු කොට ඇති ආකාරය විශිෂ්ඨ ය. පැසසිය යුතුම ය.
අමා රණ්බණ්ඩාර නම් කත හා සබැ‍ඳ‍ෙන ඉන්පසු විපරම දේශපාලනික මුහුණුවරකට ගෙන ඒමට කතුවරිය යොමුවේ. ඒ නැඟි එන වාමාංශිකයෙකු වන මාලන් කුමාරස්වාමී ජයසුන්දර යන චරිතය උපයෝගී කොටගෙනය.
කතාංගය මුලදීම අමාගේ ආත්මකථනය තුළ සිරිමල් නම් අමාගේ පියා හා වාමාංශික ව්‍යාපාරය පිළිබඳ කතිකාවතකට යොමු වේ. සිරිමල්ද වාමාංශික අදහස් දැරූ තැනැත්තෙකු වන අතර ඔහු මරණයට පත්වන්නේද ඒ නිසාවෙමිනි. එමෙන්ම අමාගේ චරිතය හා සැබැඳ‍ෙන තවත් චරිත කිහිපයක්ම මලගම් යන්නේද දේශපාලනික බලපෑම් මත ය.

තාත්තාගේ මළ ගෙදර ආපු කථිකයෝ කතා කළේ “ අපේ සිරිමල් සහෝදරයා පන්ති අරගලය වෙනුවෙන් සටන් කළ කෙනෙක් “ කියලයි. ලොකු මාමගේ අවසන් මොහොතේදී “ තිලක් ශාන්ත සහෝදරයා රටදැය වෙනුවෙන් සටන් කළා” කියලා කියැවුණා. කොහොම හරි ඔය දෙකේ වෙනසක් අමාට එදා තේරුණේ නෑ. පස්සේ තේරෙයි කියලා හිතුණා.
(පිටුව : 41)

උක්ත ලියැවීම නවකතාව තුළ මා දුටු ප්‍රබලතම ප්‍රකාශණයකි. සමාජ දේශපාලනික මුහුණුවර තුළ සිරිමල්ට ද ලොකු මාමාට ද තැන් දෙකක් ලබා දී ඇත. ගෞරවණීය තත්වයන් දෙකක් ලබා දී ඇත. නමුත් ඔවුන් දෙදෙනා සටන් වැදියේ කවුරුන් වෙනුවෙන් ද…? බෙදීම දේශපාලනික මතවාදය තුළ ය.
මාලන් කුමාරස්වාමී ජයසුන්දර යන චරිතය ගොඬනැ‍ඟ‍ෙන්නේ පරමාදර්ශී වාමාංශිකයෙකු ලෙස ය. මෙමඟින් දක්ෂීණාංශික දේශපාලන තන්ත්‍රය විවේචනයට ලක් කරනවා මෙන්ම නූතන වාමාංශික ව්‍යාපාරික ක්‍රියාකලාපයන් ද සියුම් ලෙස උපහාසයට ලක් කරනු ලබන බව මට හැඟේ.
නවකතාවේ පසු කොටස තුළ ප්‍රබල ලෙස විවේචනය කරන්නා වූ ලාංකික දේශපාලනයම කතාවේ මුල දී එළිදැක්වුණ අනුවේදනීය කතාවට සැහැසි ලෙස සම්බන්ධ වන්නේ ය. නූතන සමාජය තුළ ගොඬනැගුණා වූ එම දේශපානික ක්‍රියා පටිපාටිය හේතුකොටගෙන අසරණතාවයට පත් වූ වැන්දඹු කත ඉන්පසු ජීවන අරගලය ජය ගැනීම උදෙසා වෛශ්‍යා වෘත්තියට ඇඳ වැටුණ කළ ඇගේ දියණියද අධ්‍යාපණය අඩාලව මනසින් බිඳී ගිය කල මෙකී සියල්ලගේම මූල බීජය නවකතාවේ අවසානයේ විවරණය වන එම දේශපාලන ව්‍යාපාරය නොවේ ද? අවසානයේ අමා රණ්බණ්ඩාර පවතින නූතන විෂමචාරී සමාජ ක්‍රමයට අභියෝග කරන්නී ය.

“ මං මෙතන හිටගත්තේ මගේ අම්මාගේයි තාත්තාගේයි හීනේ හැබෑ කරන්න. මගේ තාත්තා වෘත්තීය සමිති අරගලේ වෙනුවෙන් ජීවිතේම කැප කරපු කෙනෙක්. මගේ අම්මා ලිංගික ශ්‍රමිකයෙක් . ඒ ගැන කියන්න මං ලැජ්ජා වෙන්නේ නෑ…”
(පිටුව : 305)

වණ්ණ දාසී වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම විශිෂ්ඨ නිර්මාණයකි. ෆැන්ටසිය හඹා යන පාඨකත්වය මොහොතකට යථාර්ථය තුළ නවතා නිරුවත් කොට තමා දෙසම නැවත සිතා බැලීමට යොමු කරවන නිර්මාණයකි. මොහොකට සිතන්න. ලිංගිකව නොවුණද ඔබ ද මෙම සමාජය තුළ එක්තරා ශ්‍රමිකයෙකි. වහලෙකි.

වාරා
06/08/2018

Posted in නාඳුනන්නෙකුගේ දිනපොත

නාඳුනන්නෙකුගේ දිනපොත #7

දිනපොතේ පෙර පිටුවට ⇒ සැප්තැම්බර් 16 ඉරිදා 

සැප්තැම්බර් 18 අඟහරුවාදා

ඕනි දේකට එකට ඉන්න යාළුවෝ සෙට් එකක් ඉන්නවා කියන එක හිතට ගෙනෙන්නේ පුදුමාකාර ශක්තියක්. ගැම්මක්..! ඒ නිසා වෙන්නැති කොල්ලෙක් කිසිම දවසක අළුතින් මිතුරන් එකතු කරගැනීම නතර නොකරන්නේ.
මමත් හැම එකාවට ආශ්‍රය කරන මිනිහෙක්.
ඒ නිසායි මිනිස්සු මට රස්තියාදුකාරයා කියලා කියන්නේ…!
අන් මිනිස්සු විතරක් නෙවෙයි. ඇයත්….!
ඒ මතකය මගේ හිතේ තවමත් කැරළි ගසනවා. යුවතියකගේ මුවින් එතරම් සැරපරුෂව වාග් ප්‍රහාරයක් නික්මිය හැකිද..? එතරම් සියුමැළි අහිංසකාවියකගේ මුවින් එවැනි බැන වැදීමක්….! ආදරය නමින් මම යම් කිසි චිත්ත මාළිගයක් ඉදි කර තිබුණිද ඇය එය සුණු විසුණු කොට දැම්මේ සිත්පිත් නැති යක්ෂණියක විලාසයෙන්.
ගිනි ගහන අව්වක්…! සම ඇතුළට කා වැදිලා සිරුර තුළ දුවන රුධිරය උතුරන දිය දහරාවක් බවට පත් කළා වැනි හැඟීමක් මගේ ඇඟ ඇතුළින් දැනෙන්න පටන් ගත්තා. ඒ ග්‍රීස්මය එතරම්ම දරුණුයි. නමුත් ඇගේ ටියුෂන් පන්තිය ඉදිරියේ වූ තේ කඩය ඇතුළේ පමා වීම මම ඉවසුවා. මේ සිරුර තුළ දුවන රුධිරය උණුවන්නේ ඇය වෙනුවෙන්. එය සහනයක් නෙවෙයිද..?
සිරිසේන අයියාගෙන් ගත්ත සිසිල් බීම බෝතලයෙන් නික්ම මගේ මුවඟින් සිරුර තුළට වැදුණ ඒ පැණිබීම මගේ උගුරට සහනයක් ඇති කළා. ඒ දැනෙන සිසිල් බවත් සමඟ මගේ චිත්ත සංවේදනයන් අවදි වෙමිනුයි තිබුණේ. මගේ කන්පෙති මත රුවන් කියූ වාක්‍ය ඛණ්ඩය රැව් ප්‍රතිරැව් නඟමින් තිබුණා.
            “ හැමදාම බලලා හරියනවද යකෝ… ගිහින් කතා කරපන්… උඹට බැරිනම් අපිට කියපන්… අපි කතා කරන්නම්….”
රුවන් කියපු වැකිය “රුවන් වැකියක්” ලෙස අනුමත් කරමින් මගේ අනිත් මිත්‍ර ප්‍රාණීන් මාව දිරිමත් කරන්නට කියන ලද කතාත් මගේ හිස ඇතුළේ නාට්‍ය ජවනිකාවක පුහුණුවක් රඟ දක්වමිනුයි තිබුණේ. දෙබස් නැවත නැවත කියමින් කටපාඩම් කරන්න දඟලන නාට්‍ය නළුවෝ තොගයක් මගේ ඔළුව අස්සේ හිටියා.
ටියුෂන් පන්තිය අවසන්ව වාන් දොරටුවෙන් මුදාහැරි මහා ජල ප්‍රවාහක් සේ ටියුෂන් එකේ ගේට්ටුවෙන් පිටතට එන යෞවන යෞවනියන් දහසක් දෙනා අතර මගේ නෙත් සැරිසැරුවා. මම ඇයව දැකගත්තේ ඒ මොහොතේදී. අදත් කළු ඇඳුමක්…!
මගේ කළු රෝස මල
ඇගේ සුපුරුදු කෘර බැල්ම මා පසුකර යන විට අදත් මවෙතට යොමු වුණා. ඇත්තම කියන්න ඕනි. මම ඒ බැල්මට දැන් හොඳින් අනුගත වෙලයි තිබුණේ.
ඇත්ත… මටම පුදුමයි. අම්මාගේ හෝ තාත්තාගේ පුංචි රැවිල්ලටත් කෝප ගන්නා මම ඇගේ ඒ කෘර බැල්මට කෝප නොගන්නේ. මිතුරන්ගේ නොසලකා හැරීම් වලදී තදින් සිත් රිඳවාගන්නා මම ඇයි ඇගේ නොසලකා හැරීම හමුවේ ඇයව ම පතන්නේ…?

            ප්‍රේමය… විග්‍රහයන් අනන්තයි. අප්‍රමාණයි. ඒත් පිරිමි ප්‍රේමයක්….! ඔව්. තාමත් ඒක අභිරහසක්. පිරිමියෙකුට ස්ත්‍රියක් කෙරෙහි ආශක්ත බවක් ඇතිවීම සාමාන්‍ය ජෛව රසායනයක් විය හැකිය. නමුත් එකී ආශක්ත බව මුහුකුරා ගොස් ප්‍රේමයක් බවට පත් වූ කළ එම පිරිමියා තමාගේ ප්‍රේමවන්තියගෙන් ලබන්නාවූ සුළුතර දෙයකින් හෝ ප්‍රහර්ශයට පත් වෙයි. එකී ප්‍රහර්ශය මෙම ස්ත්‍රීය තමාගේ කර ගැනුම උදෙසා චිත්ත අභ්‍යන්තරයේ ගොඬ නැඟුණා වූ පිරිමියා සාපේක්ෂිතව නිර්මාණය කොටගත් එක් එක් පිරිමියාට ආවේණික චිත්තාකල්පයකි. එබැවින් ඇතැම් පිරිමින් තමා ප්‍රේමය අපේක්ෂා කරනා යුවතියකගේ එකඳු බැල්මකින් හෝ අප්‍රමාණ ප්‍රහර්ශයකට පත් වෙති. ඇතැම් පිරිමීන් ඇගේ ප්‍රකෝපකාරී රැවීමකින් හෝ සැනසෙති. බලවත් ආහ්ලාදයකට පත් වෙති.

මමත් අයත් වන්නේ අවසනට පැවසූ පිරිමි ඛාණ්ඩයට. ඇය එක්වරක් හෝ මා දෙස බැලුවේ නම් මම සතුටින් පිනා යනවා. ඒ සතුට වචනයෙන් විස්තර කරන්න අපහසුයි. එනිසාමයි මම ඇය මවෙතට පාන්නා වූ එකම ප්‍රතිචාරය වූ ඒ යක්ෂාරූඪ රැවීමටත් පෙම් කරන්නේ.
වෙනදාට මම ඇය ලුහුබැඳීම අරඹන්නේ ඇගේ පසුපසින් ගොස් ඇය බසයට නඟිණයුරු බැලීමේ ආශාවෙන්. නමුත් අද මම සිරිසේන අයියාගේ තේ කඩයෙන් නැඟිටන මොහොතේදී ත් මගේ හිතේ විසල් ආත්ම ශක්තියක් ගැබ් වෙලා තිබුණා.
ඔව්… මං අද එයාත් එක්ක කතා කරනවා.
සුපුරුදු පරිදි මම ඇය ලුහුබැන්දා. උසාවි මාවතේ මාර ගහ යටට වෙනකම්ම මම ඇය පසුපස ලුහුබැන්ඳා. සෙනඟ අඩු ඒ මාර ගහ යටදී මම ඇය සමීපයටම පසුපසින් ගොස් කතා කළා.
         “ නංගී…..”
ඒ වචනය. ඇය අමතා මම කතා කළ මුල්ම වචනය….!
තමා පෙම් කරන යුවතියක් අමතා මුල්වරට කතා කිරීම යනු බෙල්ල මත දැලි පිහියක් තෙරපණවාක් වැනි ක්‍රියාවක් බව මම අවබෝධ කරගත්තේ ඒ අවස්ථාවේදී. ඇත්තෙන්ම මං අපේක්ෂා කළේ ශක්තිමත් පුරුෂ කටහඬකින් ඇයව ආමන්ත්‍රණය කිරීමට වුණත් මගේ උගුරින් පිටවූ කටහ‍‍ෙඬහි කිසිම ආකාරයක පුරුෂ ශක්තියක් ගැබ්ව නොතිබුණ බව මට විශ්වාසයි. ඒක ළාමක මොටැයි කටහඬක්….!
කෙල්ලෙක්ට කතා කරන එක එතරම්ම අමාරුද…?
             මං දෙයක් අවබෝධ කරගත්තා. ඔය කව්රු කව්රුත් කෙල්ලෙක්ට අමන කතා කියලා ඇවිත් පොර ටෝක් දුන්නට තමන් ට්‍රයි කරන කෙල්ල ඉස්සරහා දත කට පූට්ටු වෙන බව. සැදැහැවත් උපාසකයෙක් වෙන බව.
මං දන්නවා එයාට ඇහුණ විත්තිය. මොකද එයා යි යාළුවෝ දෙන්නයි අඩිය ඉක්මන් කළා. ඒ නිසාම මම කළින්ට වඩා ධෛර්යමත් උස් හඬකින් නැවත එයාට කතා කළා.
            “ නංගී… පොඩ්ඩක් ඉන්න… මට ඔයාට කතා කරන්න ඕනි…”
සුළගේ පාවෙමින් ආ හෙල්ලක් එක්වරම මහ පොළව මත සිරවී නවතින්නේ යම් සේද ඇයත් ගමන නවතා එකවරම නැවතුණා. ඉන්පසු එකවරම මගේ දිහාවට හැරුණා.
ඒ ඇස්….
ඇයත් මෙඩූසා කෙනෙක් ද…?
මම සිටිතැනම ගල් ගැසුණා.
ඇගේ දෑස් තුළ ඇති ප්‍රකෝපය හඳුනා නොඟන්න තරම් පොඩි දරුවෙක් නෙවෙයි මං. ඒ  කෝපය ඇ‍ගේ දෑසින් නිකම විත් අකුණු සරක් ලෙසින් මගේ හදවතට වැදුණා. ඒ අකුණු සර මගේ සිරුරේ රුධිරයට මුසුව සිරුර හරහා ගමන් කරමින් සම්පූර්ණ ශරීරයේ ක්‍රියාකාරීත්වය මොහොතකට නතර කර දැම්මා.
මම සීතල මල මිණියක් වගේ ඇය දිහා බලාන හිටියා.
       “ තමුසේත් එක්ක මොනා කතා කරන්නද…? යනවා ඕයි යන්න වද නොදී…! රස්තියාදුකාරයා….!”

ඇය ආපසු හැරුණා.
මම සිටි තැනම නතරව මගෙන් ඉවතට යන ඇය දිහාම බලාන හිටියා.
මම දන්නේ නෑ ඒ මොහොතේ මගේ සිතේ තිබුණේ කුමානාකාරයේ හැඟීමක්ද කියලා. නමුත් එක දෙයක් කියන්න පුළුවන්. ඇය නමින් ඒ මොහොතේ පිළිසිඳ සිත තුළ තෙරපෙන ආදරය, විරහව, කෝපය, වෛරය, වේදනාව වැනි දහසක් සිතුවිළි අතරේ මගේ මනස ඇතුළේ එක් දෙයක් රාව ප්‍රතිරාව නංවමින් මගේ සිරුරේ රුධිර දහරා සිඳලමින් තිබුණා.
       “ රස්තියාදුකාරයා….!”

 

©වාරා
28/07/2018

       දිනපොතේ ඊළඟ පිටුවට ⇒ සැප්තැම්බර් 20 – බ්‍රහස්පතින්දා

 

Posted in වාරාගේ හුස්ම

නෙ⁣පෙන්තියානු ගොඳුරු

කප්පරක් වේදනාවක් තිබුණා මට… නුඹේ නමින් ඉපදුණ. කාලයට දුන් ඉඩ, දැන් හොඳටම වැඩියි මට.

නොදැනුණි නුඹ ප්‍රේමය… මා සෙවුවේ නුඹව නොව, මගේ සිත් ඇදි රුවය… ගතව ගිය කාලය හොඳටම වැඩි බව දනිමි මම… අදටත් නොදනිමි මම.. නුඹගේ ප්‍රේමය…

ඔයා ජීවිතේට එන්න කලින් මම තනිවුණ මිනිහෙක්. ඒත් ඉඩෝරයට අහුවෙලා, වේලිලා කරවෙලා තිබුණ මේ පිරිමි සිතට අහිංසක අපේක්ෂාවක් ගෙනාවේ ඔයා, ඔය ඇස්… ඔය හිනාව… ඔය කටහඬ ඒ හැම දෙයක්ම මගේ කරගන්න මට ඇතිවුණේ ලෝබකමක්…
මුලින්ම ඔයාව දැක්කම මගේ හිත කොච්චර ගැස්සුණාද? පිරිමි හිතකට එහෙම ගැස්සෙන්න පුළුවන්ද? ඔයා අහයි…!
ඔව්… පිරිමි හිතක් කියලා කියන්නේ හැමෝම පෙන්වන රළු ගලක් නෙවෙයි. බාහිරට පෙන්වන රළු ස්වභාවය කිසිම පිරිමි හිතකට නෑ. ඒවා උණු වෙන්න පුළුවන්… ඕනීම වෙලාවකදී. ඉතින් මං කියනවා. පිරිමි හිතක් හරියට වීදුරුවක්… බිම වැටුණොත් කෑලි කෑලි වලට සීසීකඩව විසිර යන වීදුරුවක්.
මං ගැස්සුණා. ඒ සලිත වීමෙන් මං ලැබුවේ උත්තේජනයක්. මං ඔයාව හොයාගෙන ආවා. ඔයාට ළං වුණා.

ඔයා මට ආදරෙන් ළං වේවි කියලා මං කීයටවත් හිතුවේ නෑ… මං හිතුවේ ඔයා මගේ යාළුවෙක් කියලයි…

පිරිමි අපි බයයි ගෑණු ළමයෙක්ට කෙළින්ම ආදරේ ප්‍රකාශ කරන්න. ගෑණු ළමයෙක් කවමදාවත් නාඳුනන පිරිමියෙක් එක්ක හාද වෙන්නේ නෑ. ඒක අපේ සංස්කෘතිමය ලක්ෂණයක් වෙන්න ඇති. ඒ සංස්කෘතියත් එක්ක බැඳුණ අපේ ගෑණු ළමයින්ගේ මනස තුළ තියෙනවා අපූරු මුල් බැඳගත්ත සීමාවන් රොත්තක්. ඉතින් ඒ සීමාවන් තුළ ගැහැණුකම රැකගන්න අපේ සිංහල කෙල්ලෝ කොච්චර උත්සහයක් ගන්නවද..?
ඉතින් අපිට සිද්ධවෙන්නේ ගෑණු ළමයට ඒ ආදරේ ප්‍රකාශ කරන්නත් කළින් මේ බැරියර් බිඳගෙන ඒ කෙල්ලගේ හදවත ගර්භයට ඇතුළු වෙන්න. මාත් සිංහල සංස්කෘතියේ ගොදුරක්. ඒකයි මාත් ඔයාගේ බැරියර් බිදින්න හිතුවේ.

ඒත් සමහර පිරිමි ඉන්නවා කෙළින්ම ගෑණු ළමයගෙන් කැමැත්ත අහන…? ඇයි ඔයාට එහෙම බැරිවුණේ…?

ඔව්… එහෙම අය ඉන්නවා. සංස්කෘතිමය බාධාවන් ගැන තඹේකට මායිම් නොකරන. ඒක වෙන්න ඇති ගොඩක් ගෑණු ළමයි ඒ වගේ ඝෘජු පිරිමි හිත් වලට කැමති. ඒ වගේ හිත් වීදුරු නෙවෙයි.. ගල් වගේයි ඔයාලාට පේන්නේ… ඉතින් කෙල්ලෝ ආශක්ත වෙනවා ඝෘජු මිනිස්සුන්ට… ඒ ඝෘජු තීරණ වලට.. පොඩ්ඩක් වත් ඒ සීමාවයි මේ සීමාවයි ගැන නොහිතන සිතකට… ගැහැණු ළමයි කොච්චර ඒ සීමා ඇතුළේ හිරවෙලා ඉන්නවද කියනවානම් එයාලා කැමති ඒ සීමා බිඳ දාගෙන අශ්වයා පිටින් එන යුධමය රාජ කුමාරයෙක්ට මිසක් අර සීමා පවුරු තරණය කරගෙන බාධක වල හිරවෙවී අවලාද අපවාද ඉවසාගෙන සෑම සංස්කෘතිමය සීමාවකට එරහිව අරගල කරමින් ඒවා දිනාගෙන ඒ හරහා ඔයා ඉදිරියට ආපු අර තුවාල වෙච්ච සාමාන්‍ය තරුණයාට නෙවෙයි… මං හරි නේද..?

මං දන්නේ නෑ… මට තේරෙන්නේ නෑ ඕවා….

මං ඒ හැම සීමාවක්ම තරණය කළා… එහෙම කරලා මම ඔයාගේ සමීපයටම ආවා. ඒත් අන්තිමේදී… අන්තිමේදී ඔයා අශ්වයා පිටින් හනිකට දුවගෙන ආපු රාජ කුමාරයෙක් එක්ක යන්න ගියා. මම තවමත් ඔයා හිටපු ඒ තැනම නැවතිලා… ගල් වෙලා… හෙලවෙන්නත් බැරුව අසරණ වෙලා.

මං බලාපොරොත්තු වුණ හැමදේම එයා ගාව තිබුණා. ඔයා මට ආදරේ කරන්න ඇති. ඒත් කවදාවත් ඔයාගේ ආදරේ මට දැනුනේ නෑ. වරද මගේ නෙවෙයි ඔයාගේමයි….

වෙන්නැති… මාත් යුද්ධයට ගිය අභීත කුමාරයෙක් නම්….. මේ කතන්දරේ වෙනස් වෙන්න තිබුණා. ඒත් මං එක දෙයක් කියනවා… ඔයාත් වැරැදියි..

මං… ඇයි මං වැරැදි…?

ඔයා දැක්කා මං අර බාධක වලින් එන හැටි… ඔයා දැක්කා මං ඒ බාධක වල වැටිලා තුවාල වෙන හැටි… ඔයා දැක්කා මං මේ හඹා ඒම නතර කරලා දමලා ගහලා යන්න උත්සාහ කරපු හැටි… ඒත් ඒ එකම අවස්ථාවකවත්… එකම එක අවස්ථාවකදීවත් ඔයා මාව නතර කළේ නෑ. ආපහු යන්න කිව්වේ නෑ. ඔයා ඔය ක්ෂේම භූමියේ තුරු සෙවණ යට හිඳගෙන සොඳුරු වීණාවක් වැයුවා. ඒ වීණා තාලය කෙළින්ම ආමන්ත්‍රණය කළේ මාව. ඔයාගේ හිතේ තියෙන හුස්ම, හැඟුම් ඒ වීණා නාදයේ ගලපලා ඔයා මා වෙතට එවුවා… මං පන ලැබුවේ අන්න ඒ වීණා නාදයෙන් මිසක් මගේ හිතේ තිබුණ ධෛර්යයකින් නෙවෙයි… ඔයා වෙතට එන ඒ ගමන නතර කරලා ආපහු හැරිලා යන්න මට හිතුණ වාර අනන්තයි අප්‍රමාණයි…. අත පුරා තුවාල ඇතිවෙද්දී, කකුල් වණ වෙද්දී, තොලකට පිපාසයෙන් පීඩිත වෙද්දී, හිරු රශ්මිය මාව ඵීඩාවට පත් කරද්දීත් මට පණ ලැබුණා. ඒ ඔයාගේ වාදනයෙන්… මා උදෙසාම ඔයා එවපු ඒ වීණා නාදයෙන්. ඉතින් මං කොහොමද සටන අතාරින්නේ… මං ආවා… ඒ සංස්කෘතික බැරියර් විනාශ කරගෙන මං ආවා…ඒත් අන්තිමට…? වීණාව විතරක් ඉතුරු කරලා ඔයා යන්න ගිහින්. වීණාවේ හඬත් නිහඬ වෙලා… මංද වැරැදි…?

ඒ වීණා නාදයේම මං ඔයාට කිව්වා කුමාරයෙක් එනවා කියලා… ඔයා ඇහුවද..?

මං පිළිගන්නවා… ඒත් ඒ වීණා නාදයට ඔයා ඒ තනුව ගැළපුවේ අපි පෙනෙන නොපෙනන දුරට ආවාට පස්සේ නෙවෙයිද..? මං ඔයාට තව අඩි කිහිපයක්ම නුදුරේ සිටිද්දී නෙවෙයිද..? දස දහස් මාර සේනා මැද අනේකවිධ පීඩා දරාගෙන මං ආපු ගමන එතැනින් අතාරින්නද ඔයා කියන්නේ… බැහැ… මං එච්චර ශක්තිමත් කෙනෙක් නොවෙයි. ඒත් අවසාන මොහොත අතාරින්න මගේ කිසිම කැමැත්තක් තිබුණේ නෑ. ඒකයි මං ඔයා ළඟට ආවේ…

එතකොට මමයි වැරැදි…? එහෙමද…?

මං දන්නේ නෑ… මං දන්නේ නෑ… ඒක දන්නේ උඩ ඉන්න අය වෙන්නැති. එහෙමත් නැත්තම් අපිව බලාන හිටපු අය වෙන්නැති. වැරැදිකාරයා කව්ද කියලා තීරණය කරන්න ඔයාටත් බෑ… මටත් බෑ…

©වාරා (22/05/2018)

ප:ලි – Nepenthes distillatoria යනු බාදුරා මලේ විද්‍යාත්මක නාමය යි. Nepenthes යනු බාදුරා අයත්වන ගණය යි. උක්ත “නෙපෙන්තියානු ගොඳුරු” යන්න එම වචනය අනුසාරයෙන් ගොඬනගන ලද්දකි. වාරා